แสดงบทความที่มีป้ายกำกับ สไลด์ แสดงบทความทั้งหมด
แสดงบทความที่มีป้ายกำกับ สไลด์ แสดงบทความทั้งหมด

เนื้อกลอนลำสั้น ขุนทึงเดินดง [Lam Doen Dong ]-หมอลำฉวีวรรณ ดำเนิน



โอ๋ละนอ...

อ่อนอ่อนเอ๋ยแก้มเจ้าอ่อนอ่อน อีนางหลอนมายาม อ้ายโหลดเทื่อละยามทอนี่หน่า... โอยละน้อ... ละนวลเอ๋ย

แม่นว่าเดียวนี้ คันพอคราวสิเดินดงชมป่า อุปมาใส่เรื่องนิทานท่าวข่าวสาร พลัดพรากบ้านคือดั่งขุนทึงไปหาดึงเครือมันอยู่ดงพงด้าว ขุนทึงท่าวลาววนเข้าป่า เก็บรุกขาแสบร้อนนอนซุ่นป่าตอง เสียงนกร้องคือปี่แคนสับ มองดูดาวคันดั่งแสงไฟฟ้า สุริยาว่าลมต้องเสียงลมก้วยกิ่ง ลมพัดติงหง่าไม้คือใค่กวยซอ น้องคิดพ่อภาคเก่ามีเฮือน เดือนดาวใสส่องเงาจวงกั้ง ฟังเสียงร้องสกุณาบินซื่น นกมันบินวึ่นวึ่นมาเข้าเพิ่งบา สัตว์ซั่วซ่าเนื้อปลาเสือสิงห์ สัตว์ซั่วซ่าเนื้อปลาเสือสิงห์ เพิ่นว่างัวกระทิงเมยเลามายอมท่าว สมเพาน้องขุนทึงทิดที่อีนางนีโดดเต้นบาท่าวบ่เหลียว แสนสิบ่จังว่านอได้เกี้ยวอย่าฟ่าวไต่คอนหนี นีเอยนีให้มึงเหลียวมามองส่องบาทางนี้ นางนีไห่ขั่นสมควมบากล่าว บุญบ่สมว่าหน่อท่าวจำให้ห่างหนี อนิจจังว่านอยายี่ ขุนทึงรักนางนีทำให้ห่วงอาวรณ์ โคจรดั้นไปชมจันทร์โคกจั่นเด้อโคกจันทร์ต่อคู่สิดูแล้วกลิ่นหอม กลิ่นหอมสิดูแล้วกลิ่นหอม สีนานวลซ่วนน้องแนหน่าทอนั่นหนา

ลำยาวเต้ยคู่-หมอลำอัมพร-หมอลำเทียมจันทร์




หมอลำอัมพร โอ้... ไม้เอ๊ยไม้ล้มพาดง่า คันบ่มีหยังหล่า ว่าสิลงงามงาม... เอ๊ย... ละหน่าม

เออจังซั่นล่ะนางเอ๊ย จวนจนแล้วลำลงลาเลิกดาวต่ำตกเดี่ยงคล้ายสายฟ้าโหลดแจ่มสี ปักษีฝูงคนเลี้ยงหากินกะโค้งต้าว แสงขาวขาวพ้นขอบฟ้าดาวซ้างกะอ่วยงา กาบวรเสียงแล้วกบแก่งกะฮ้องตืด มืดส่งฝูงเปรตเป้าคนเฒ่ากะเล่าจา พนาฝูงคนเลี้ยงเถียงกันออกกินเงื่อ คนเมือนอนทั้งโฮฮ้องเสียงวึ้นขั้นตื่นเมือ เหลือแต่คนกับบ้านในงานพวกญาพ่อสาวบ่มองซั่งซู้ โตอ้ายกะส่องแนม อดแนน้องนั่นแย้มยิ้มส่งแนเด้อหนู หมู่เขาหนีเมือเหมิดส่วนโตอยู่เทิงฮ้าน สาวนงคราญหนีไกลอ้ายอัมพรลำกะบ่เกี่ยว เหลียวหลังมาสั่งพี่พะนางน้อง จังค่อยไล นวลในใน... เอ๊ย...ล่ะหน่า

หมอลำเทียมจันทร์ โอ่แล้วโอ๊ย... สมควรแล้ว สิต่าวลาเมือ...สมควรแล้วสิต่าวลาเมือ... เอ๊ย... ละหน่าม

แล้วบัดนี้ จังแม่นสมควรแล้ว สาวพะนางว่าสิลาสาแล้วลาเมือเจ้าสาก่อน เบิดแต่ลำทางสั้นสิหันมาเจ้าทางล่อง ชายเอ้ยตนพะนางนาฏน้องสิลาอ้ายนี่ต่าวเมือ ลำทางใด๋หมู่กะลำไปเหมิดแล้ว หลายแนวเบิดทุกอย่าง สาวพะนางนาฏน้องลาแล้วสิอ๊วยลง จนจวนแล้วแนวใด๋ก็หากว่า พี่ซายเอ๊ยสาวพะนางนาฏน้องสิลาอ้ายเจ้าต่าวเมือ ให้เจ้าค่อยอยู่นี่เด้อ... น้อยต่ำเตี้ยนี่ซู้เพิ่นไทไกล อย่าสุไลลืมนางบัดห่างกันน้ออ้าย สองเฮาน้อได้จาเว่านำกันเจ้าความม่วน... จนพะนางนาฏน้องสมควรแล้ว สิต่าวลาลง...เอ๊ย...

หมอลำอัมพร สาวแม่นเทียมจันทร์ ขั่นผู้จบจั่งน้อง คันผู้งามจังน้อง เฮ็ดจังใด๋นี่มันกะคล่อง ขั่นขี้ล่ายจังอ้าย แถนปั้นแม่นหล่อมา แถมแถนเมาเหล้า ตั้งเตานี่ละกะแม่นบ่เที่ยง หม่อกะหม่อฮั่วก้น คนอ้ายจังบ่งาม ขั่นผู้จบจั่งน้อง สีนวลนวลเจ้าทางอุ่น โอ้ยแก้มจุ่นปุ่นนี่เจ้าจังน้องนางหล่าแม่นผู้สวย นั่นละนานี่นวลหน่า ละนานี่นวลหน่า โอ้ยหนาเลาคิงบางเอ๊ย โอ๊ยหนาเลาคิงบางเอ่ย...

หมอลำเทียมจันทร์ โอ๊ยพี่ชายเอ่ย โอ้ยเจ้าพี่ซายเอ๊ย นี่บ่จบผู้ปานใด๋แหล่ว บ่งามผู้ปานใด๋แหล่ว นั่นหูตามีขั่นให้พี่เบิ่ง มันบ่เหลื่อมจังไหมนี่มันบ่ใสนี่แม่นจังแก้ว ซายโก้นั่นให้เบิ่งเอา พอมาเจอคนโก้ พี่งามเบิดโตผู้เจ้าของพี่ มักอีหลีโอ้ยทั้งอยากได้ อยากหัวไห้กะท่อกัน เจ้าผู้จังเพ็งแจ้ง โอ้แสงนี่งามซะซ้อน เป็นตาออนซอนนี่แม่นอยากได้ ไปให้นี่แม่เฮ็ดเขย นั่นละนาคนงามนี่หน่า คิ้วกงเป็นวงล่วนค่วน สวยนวลนวลตาเอ๊ย สาวนวลนัยน์ตาเอ่ย

หมอลำอัมพร สาวแม่นคำนาง ขั่นน้องเว่าโอ้ยแม่นจังซั่น กะให้แม่นความซา นี่ย่านบ่เป็นนี่จังว่า คำจาที่น้องว่าได้ว่า นี่ย่านบ่เป็นนี่แม่นจังเว่า สิลวงพี่ให้หลุ่มหลง โอ้ยตอนพรลำหมายหมั่น นี่กะสันนำโอ้ยเจ้าน้อยอ่อน นอนกะฝันนี่คิดอยากได้ พะนางน้องผู้เดียว เจ้าผู้เขียวคือน้อง คนงามงามนี่เจ้าคืออุ่น โอ้ยแก้วจุ่นปุ่นนี่ว่าผู้ว่ะจังน้อง ทองก้อนต่อนสะแหน นั่นอกสิเพนำน้อง คิดฮอดแต่นวลนาง ฟ้าฮ้องป้างนั่นพี่กะจ่ม หนาวลมลมนี่พัดจ้อยจ้อย คิดเห็นน้อยจ้าวจ้าว นี่หนาวสะบั้นนี่แม่นสั่นสาย โอ๊ยนั่นละนานี่นวลหน่า ละนานี่นวลหน่า โอ๊ยนาเลาคิงกลมเอ๊ย โอ๊ยหนาเลาคิงกลมเอ่ย...

เนื้อกลอนลำเต้ยไฟเย็น-กลอนลำต่อต้านคอมมิวนิสต์ [2508]



อ๊าวพ่อแม่เอ๊ยให้พากันระลึกไว้ไฟใหญ่คอมมิวนิสต์ มันนั่นเป็นคนคิดก่อกวนเมืองบ้าน เฮาต้องพากันต้านระวัยไฟอันนิดนอย ไฟเห็นเย็นเห็นเล็กน้อย มันสิไหม้แม่นเมื่อลุน

เราชาวไทยขอให้ระวังไฟเย็น เราชาวไทยขอให้ระวังไฟเย็น อย่าได้เห็นเพียงเล็กน้อยมันจะคอยลามไป จะลุกไหม้พี่น้องเอย จะลุกไหม้พี่น้องเอย เฮามาพากันต้าน ตัดไฟนั่นไว้สาก่อน มันสิฮ้อนเมื่อหน้า เผาสิ้นสิบ่ยัง นั่นนาพี่นาพี่นวลหน่า ให้ชาวไทยเจริญเอ้ย

เราชาวไทยขอให้ระวังไฟเย็น เราชาวไทยขอให้ระวังไฟเย็น อย่าได้เห็นเพียงเล็กน้อยมันจะคอยลามไป จะลุกไหม้พี่น้องเอย จะลุกไหม้พี่น้องเอย เฮามาพากันต้าน ตัดไฟนั่นไว้สาก่อน มันสิฮ้อนเมื่อหน้า เผาสิ้นสิบ่ยัง นั่นนาพี่นาพี่นวลหน่า ละนาพี่นวลหน่า ให้ชาวไทยเจริญเอ้ย

เราชาวไทยขอให้ระวังไฟเย็น เราชาวไทยขอให้ระวังไฟเย็น อย่าได้เห็นเพียงเล็กน้อยมันจะคอยลามไป จะลุกไหม้พี่น้องเอย จะลุกไหม้พี่น้องเอย เฮามาพากันต้าน ตัดไฟนั่นไว้สาก่อน มันสิฮ้อนเมื่อหน้า เผาสิ้นสิบ่ยัง นั่นนาพี่นาพี่นวลหน่า ให้ชาวไทยเจริญเอ้ย

เราชาวไทยขอให้ระวังไฟเย็น เราชาวไทยขอให้ระวังไฟเย็น อย่าได้เห็นเพียงเล็กน้อยมันจะคอยลามไป จะลุกไหม้พี่น้องเอย จะลุกไหม้พี่น้องเอย เฮามาพากันต้าน ตัดไฟนั่นไว้สาก่อน มันสิฮ้อนเมื่อหน้า เผาสิ้นแม่นบ่ยัง นั่นนาพี่นาพี่นวลหน่า ละนาพี่นวลหน่า ให้ชาวไทยเจริญเอ้ย

เราชาวไทยขอให้ระวังไฟเย็น เราชาวไทยขอให้ระวังไฟเย็น อย่าได้เห็นเพียงเล็กน้อยมันจะคอยลามไป จะลุกไหม้พี่น้องเอย จะลุกไหม้พี่น้องเอย เฮามาพากันต้าน ตัดไฟนั่นไว้สาก่อน มันสิฮ้อนเมื่อหน้า เผาสิ้นสิบ่ยัง นั่นนาพี่นาพี่นวลหน่า ละนาพี่นวลหน่า ให้ชาวไทยเจริญเอ้ย

เนื้อกลอนลำชีวิตครูบ้านนอก-หมอลำฉวีวรรณ ดำเนิน



โอ๊ย... ชีวิตคนเฮานี่อุปมาคือเรือจ้างแนวเป็นครูบ้านนอก แดดบ่หนฝนบ่ย่าน แล้วงานยุ่งอยู่บ่เซา ฉวีวรรณขอเว่าชีวิตครูบ้านนอก บอกความจริงให้เพิ่นฮู้ ว่าครูนี่แม่นต่อทน... แม่นต่อทน... หน่อม

อันนี่เพิ่นจังว่าการศึกษาบ่ทันแล้ว เมืองไทยกำลังเด่น เฮาไปเห็นชาติอื่น ๆ การศึกษาล่วงล่ำเกินก้าวขั่นล่วงไกล เฮาจังได้เร่งรัดจัดการ ให้ลูกหลานของไทย... เด่นดีทันไว้ ประเทศใด๋ก็คงตั้งกองทุนศึกษาชาติ ให้ฉลาดแก่กล้าเทียมหน้าดอกซู่ทาง รัฐบาลจังได้ครูใหม่ออกไปสอน ของกระทรวงศึกษาสู่ประซาซนเซื้อ การศึกษาให้ทันได้ทางไกลอยู่ในป่า ชนบทหมู่บ้านกะไปพร้อมว่าซู่ทาง ครูเลยเป็นเรือจ้างลงนาวาลอยส่ง จุดประสงค์คือออกให้พวกหมู่เจ้าดีได้เจ้าส่วนดี ความทุกข์มีหมื่นซั่นกล้ากลั้นอดทนเอา ทรมารปานใด๋กะบ่ถอยครูท่าน เพราะทางการหมายตั้งรอฟังแต่คำสั่ง รอฟังแต่มื่อสิย่ายสิไปยั่งอยู่บ่อนใด๋... ลางครูได้อยู่ใกล้ไฟสว่างกะพอดี น้ำกะมีบ่ขาดเขินพอใซ่ ความเจริญมีพร้อมโรงเรียนดีสมประกอบ อาคารแหน่นอึ้งตึ้ง สนามโก้ขั่นโอ๊โถง โรงเรียนนั่นอยู่ในป่าแสนกันดาร อดสงสารคุณครู... ผู้อยู่ไกลทางเวิ้ง โรงเรียนฮ้างทางการบ่ทันซ่อย งบประมาณออกบ่ได้ ของใซ่กะบ่มี แต่บัญชีเด็กน้อยทางอำเภอกะบ่จ่าย โรงเรียนผัดแฮ่งฮ่างฮ่าง ฝาแอ้มเจ้าป๊องแปว ทางสนามกะบ่ได้มีแต่ป่าหนามแท่งกกกะยอม ครูต้องลงมือถาง ตากฝนกะทนกลั้น คุณครูอดทนกลั้นดุดันฟันผ่า สอนวิชากะผ่องนั่น ทั้งซ้ำแม่นผู้เดียว เด็กนักเรียนสี่ซั่นสอนบ่ทั่วเถิงกัน จักสิหันไปไสใส่ตารางเรียนไว้ บ่มีไผมาซ่วย เกินรวยสาบักใหญ่ กับทั้งสอนกับทั้งถางป่าใหม่ โอ๊ยใจสู่... ก็แม่นครู... ก็แม่นครู...หน่อม

โอ๊ยคันโอยแล้ว... แม่นนั่งทน... แม่นนั่งทน... หน่อม

ละคิดเบิ่งแนคันฝนตกจ่นจ่น หลังคาหั่วกะยืนหนาว มือผัดซาวดึงมาต่อเติมอัดไว้ หลังคามุงใบไม้ใบตองกุงกับใบซาด คันดนไปขาดหวิ่นรินย้อยดอกหมู่ฝน ยามแดดฮ้อนแสงส่องมาตามฮู ครูกะทนเคิกตัดต่อไปให้มันม่ม สมกับคำคนเอิ่นครูเอ๊ยดุเด่น ครูคนเดียวต่อสู้ซาวบ้านได้ซ่อยกัน สอนได้ทั้งสี่ซั่นลำบากกะใจจิต ผิดกับครูหลายคน... บ่อนเจริญไปหน้า เงินเดือนมาบ่พอใซ่เดินทางไกลแสนลำบาก ขอขึ้นขั่นกะบ่ได้ใจสู่ดอกต่อไป ผู้เพิ่นได้ขั่นแล่นเลี่ยนปี กะเพราะมีเส่นดีสายกว้าง ซาโตหยังจักสิหาไผซ่วย แนวครูอยู่ในป่า ครูบ้านนอกห่างก้ำเมืองนั่นดอกห่างไกล... สิไปไสกะบ่ได้ สิผัดเปลี่ยนกับไผ นอกจากถึงวันหยุดอาทิตย์ไปจังโงบ้าน จังได้ไปนอนค้างเฮือนซานกับแม่ วันจันทร์ตื่นแต่เซ่าเอาข้าวใส่กระเป๋า มอเตอร์ไซค์แล่นดั้นหลายโยชน์กิโลเมตร ตาเว็นสูงแดดเผาหนังหน้า แสนโสกาทนสู้คุณครูบ้านนอก ปากบ่ออกอาซีพโตอยู่นี่ทนสู้ดอกต่อไป คันสิไปจ่ายซื่อค้าต่างทางไกล จักสิเอาเงินไสจ่ายของมาค้า คันสิลากะผัดเบิดทางสู้แนวเรียนครูมาตลอด คิดฮอดเด๊คิดฮอดเด็กน้อยน้อย สิคอยถ่าตั้งแต่ครู คันว่าซุ่กะหายากบ่ทันมี หาสตรีสิมาครอง... เฮ็ดจังใด๋สิหาได้ สิหาไผมาเว่า เขาบ่เอาว่าโตต่ำ หน้าดำดำเงินเดือนกะผัดแห่งหน่อยหน่อย กำข่อยดอกอีหลี... มันหักเป็นจังซี่ชีวิตของครู อดทนดูพร่ำสอนเด็กน้อย แม่นบ่รวยกะทนได้เอาดวงใจเป็นธูป มือสิบนิ่วนบไหว้มาลาก้านขั่นแบ่งบาน สอนให้คนเป็นบ้านนักปราชญ์บัณฑิต สอนให้คนมีความคิดกะแม่นครูจำไว้ ครูครูนี่แสนดีโลกประเสริฐ บ่มีครูคนกะโง่บ่ฮู้ หัวปู้ขั่นหย่อมเบา พวกหมู่เจ้าอย่าดูถูกคุณครู สอนบุตรหลานกะแม่นครูทั้งนั่น อย่าสิถือเป็นซั่นเด้อครูขั่นทุกหมู่ อยู่ในกรุงหรือบ้านนอกหมู่นั่นกะครูแท้ว่าดั่งกัน อย่าเลือกซั่นวรรณะหรือศักดิ์ศรี ให้คุณครูเห็นความงาม... ซู่กันขั่นปองไว้ คันเด็กสิไปหน้าเจริญดีเจ้ากล้าเก่ง อาศัยครูขั่นทอนี่สิสอนให้... แม่นซู่คน... ความรู้... จังสิมี... จังสิมี... หน่อม