แสดงบทความที่มีป้ายกำกับ หมอลำฉวีวรรณ ดำเนิน แสดงบทความทั้งหมด
แสดงบทความที่มีป้ายกำกับ หมอลำฉวีวรรณ ดำเนิน แสดงบทความทั้งหมด

เนื้อกลอนลำสั้น ขุนทึงเดินดง [Lam Doen Dong ]-หมอลำฉวีวรรณ ดำเนิน



โอ๋ละนอ...

อ่อนอ่อนเอ๋ยแก้มเจ้าอ่อนอ่อน อีนางหลอนมายาม อ้ายโหลดเทื่อละยามทอนี่หน่า... โอยละน้อ... ละนวลเอ๋ย

แม่นว่าเดียวนี้ คันพอคราวสิเดินดงชมป่า อุปมาใส่เรื่องนิทานท่าวข่าวสาร พลัดพรากบ้านคือดั่งขุนทึงไปหาดึงเครือมันอยู่ดงพงด้าว ขุนทึงท่าวลาววนเข้าป่า เก็บรุกขาแสบร้อนนอนซุ่นป่าตอง เสียงนกร้องคือปี่แคนสับ มองดูดาวคันดั่งแสงไฟฟ้า สุริยาว่าลมต้องเสียงลมก้วยกิ่ง ลมพัดติงหง่าไม้คือใค่กวยซอ น้องคิดพ่อภาคเก่ามีเฮือน เดือนดาวใสส่องเงาจวงกั้ง ฟังเสียงร้องสกุณาบินซื่น นกมันบินวึ่นวึ่นมาเข้าเพิ่งบา สัตว์ซั่วซ่าเนื้อปลาเสือสิงห์ สัตว์ซั่วซ่าเนื้อปลาเสือสิงห์ เพิ่นว่างัวกระทิงเมยเลามายอมท่าว สมเพาน้องขุนทึงทิดที่อีนางนีโดดเต้นบาท่าวบ่เหลียว แสนสิบ่จังว่านอได้เกี้ยวอย่าฟ่าวไต่คอนหนี นีเอยนีให้มึงเหลียวมามองส่องบาทางนี้ นางนีไห่ขั่นสมควมบากล่าว บุญบ่สมว่าหน่อท่าวจำให้ห่างหนี อนิจจังว่านอยายี่ ขุนทึงรักนางนีทำให้ห่วงอาวรณ์ โคจรดั้นไปชมจันทร์โคกจั่นเด้อโคกจันทร์ต่อคู่สิดูแล้วกลิ่นหอม กลิ่นหอมสิดูแล้วกลิ่นหอม สีนานวลซ่วนน้องแนหน่าทอนั่นหนา

เนื้อกลอนลำชีวิตครูบ้านนอก-หมอลำฉวีวรรณ ดำเนิน



โอ๊ย... ชีวิตคนเฮานี่อุปมาคือเรือจ้างแนวเป็นครูบ้านนอก แดดบ่หนฝนบ่ย่าน แล้วงานยุ่งอยู่บ่เซา ฉวีวรรณขอเว่าชีวิตครูบ้านนอก บอกความจริงให้เพิ่นฮู้ ว่าครูนี่แม่นต่อทน... แม่นต่อทน... หน่อม

อันนี่เพิ่นจังว่าการศึกษาบ่ทันแล้ว เมืองไทยกำลังเด่น เฮาไปเห็นชาติอื่น ๆ การศึกษาล่วงล่ำเกินก้าวขั่นล่วงไกล เฮาจังได้เร่งรัดจัดการ ให้ลูกหลานของไทย... เด่นดีทันไว้ ประเทศใด๋ก็คงตั้งกองทุนศึกษาชาติ ให้ฉลาดแก่กล้าเทียมหน้าดอกซู่ทาง รัฐบาลจังได้ครูใหม่ออกไปสอน ของกระทรวงศึกษาสู่ประซาซนเซื้อ การศึกษาให้ทันได้ทางไกลอยู่ในป่า ชนบทหมู่บ้านกะไปพร้อมว่าซู่ทาง ครูเลยเป็นเรือจ้างลงนาวาลอยส่ง จุดประสงค์คือออกให้พวกหมู่เจ้าดีได้เจ้าส่วนดี ความทุกข์มีหมื่นซั่นกล้ากลั้นอดทนเอา ทรมารปานใด๋กะบ่ถอยครูท่าน เพราะทางการหมายตั้งรอฟังแต่คำสั่ง รอฟังแต่มื่อสิย่ายสิไปยั่งอยู่บ่อนใด๋... ลางครูได้อยู่ใกล้ไฟสว่างกะพอดี น้ำกะมีบ่ขาดเขินพอใซ่ ความเจริญมีพร้อมโรงเรียนดีสมประกอบ อาคารแหน่นอึ้งตึ้ง สนามโก้ขั่นโอ๊โถง โรงเรียนนั่นอยู่ในป่าแสนกันดาร อดสงสารคุณครู... ผู้อยู่ไกลทางเวิ้ง โรงเรียนฮ้างทางการบ่ทันซ่อย งบประมาณออกบ่ได้ ของใซ่กะบ่มี แต่บัญชีเด็กน้อยทางอำเภอกะบ่จ่าย โรงเรียนผัดแฮ่งฮ่างฮ่าง ฝาแอ้มเจ้าป๊องแปว ทางสนามกะบ่ได้มีแต่ป่าหนามแท่งกกกะยอม ครูต้องลงมือถาง ตากฝนกะทนกลั้น คุณครูอดทนกลั้นดุดันฟันผ่า สอนวิชากะผ่องนั่น ทั้งซ้ำแม่นผู้เดียว เด็กนักเรียนสี่ซั่นสอนบ่ทั่วเถิงกัน จักสิหันไปไสใส่ตารางเรียนไว้ บ่มีไผมาซ่วย เกินรวยสาบักใหญ่ กับทั้งสอนกับทั้งถางป่าใหม่ โอ๊ยใจสู่... ก็แม่นครู... ก็แม่นครู...หน่อม

โอ๊ยคันโอยแล้ว... แม่นนั่งทน... แม่นนั่งทน... หน่อม

ละคิดเบิ่งแนคันฝนตกจ่นจ่น หลังคาหั่วกะยืนหนาว มือผัดซาวดึงมาต่อเติมอัดไว้ หลังคามุงใบไม้ใบตองกุงกับใบซาด คันดนไปขาดหวิ่นรินย้อยดอกหมู่ฝน ยามแดดฮ้อนแสงส่องมาตามฮู ครูกะทนเคิกตัดต่อไปให้มันม่ม สมกับคำคนเอิ่นครูเอ๊ยดุเด่น ครูคนเดียวต่อสู้ซาวบ้านได้ซ่อยกัน สอนได้ทั้งสี่ซั่นลำบากกะใจจิต ผิดกับครูหลายคน... บ่อนเจริญไปหน้า เงินเดือนมาบ่พอใซ่เดินทางไกลแสนลำบาก ขอขึ้นขั่นกะบ่ได้ใจสู่ดอกต่อไป ผู้เพิ่นได้ขั่นแล่นเลี่ยนปี กะเพราะมีเส่นดีสายกว้าง ซาโตหยังจักสิหาไผซ่วย แนวครูอยู่ในป่า ครูบ้านนอกห่างก้ำเมืองนั่นดอกห่างไกล... สิไปไสกะบ่ได้ สิผัดเปลี่ยนกับไผ นอกจากถึงวันหยุดอาทิตย์ไปจังโงบ้าน จังได้ไปนอนค้างเฮือนซานกับแม่ วันจันทร์ตื่นแต่เซ่าเอาข้าวใส่กระเป๋า มอเตอร์ไซค์แล่นดั้นหลายโยชน์กิโลเมตร ตาเว็นสูงแดดเผาหนังหน้า แสนโสกาทนสู้คุณครูบ้านนอก ปากบ่ออกอาซีพโตอยู่นี่ทนสู้ดอกต่อไป คันสิไปจ่ายซื่อค้าต่างทางไกล จักสิเอาเงินไสจ่ายของมาค้า คันสิลากะผัดเบิดทางสู้แนวเรียนครูมาตลอด คิดฮอดเด๊คิดฮอดเด็กน้อยน้อย สิคอยถ่าตั้งแต่ครู คันว่าซุ่กะหายากบ่ทันมี หาสตรีสิมาครอง... เฮ็ดจังใด๋สิหาได้ สิหาไผมาเว่า เขาบ่เอาว่าโตต่ำ หน้าดำดำเงินเดือนกะผัดแห่งหน่อยหน่อย กำข่อยดอกอีหลี... มันหักเป็นจังซี่ชีวิตของครู อดทนดูพร่ำสอนเด็กน้อย แม่นบ่รวยกะทนได้เอาดวงใจเป็นธูป มือสิบนิ่วนบไหว้มาลาก้านขั่นแบ่งบาน สอนให้คนเป็นบ้านนักปราชญ์บัณฑิต สอนให้คนมีความคิดกะแม่นครูจำไว้ ครูครูนี่แสนดีโลกประเสริฐ บ่มีครูคนกะโง่บ่ฮู้ หัวปู้ขั่นหย่อมเบา พวกหมู่เจ้าอย่าดูถูกคุณครู สอนบุตรหลานกะแม่นครูทั้งนั่น อย่าสิถือเป็นซั่นเด้อครูขั่นทุกหมู่ อยู่ในกรุงหรือบ้านนอกหมู่นั่นกะครูแท้ว่าดั่งกัน อย่าเลือกซั่นวรรณะหรือศักดิ์ศรี ให้คุณครูเห็นความงาม... ซู่กันขั่นปองไว้ คันเด็กสิไปหน้าเจริญดีเจ้ากล้าเก่ง อาศัยครูขั่นทอนี่สิสอนให้... แม่นซู่คน... ความรู้... จังสิมี... จังสิมี... หน่อม

เนื้อกลอนลำชนบทอีสาน-หมอลำฉวีวรรณ ดำเนิน



โอย... โอ๊ย... ฟ้าเอ๊ย... ฟ้าฮ้องค่อยทางดอนแดง ฟ้าโอ่ยเด๊น้อฟ้าฮ้องแฮงทางเมือง...แม้ว สาวหมอลำอยากได้อ้ายบ่แพ้แหล่ว แต่พ่อแม่อ้ายบ่พร้อม บ่ยอมให้อ้ายแต่งงาน...  บ่ยอมให้อ้ายแต่งงาน... โอ๊ย... น้อ

เอ๊ออันนี่ล่ะเพิ่นจังว่าออกพรรษาลาพระเจ้าสิบเอ็ดเพ็งลงล่วง น้ำออกเหมยหยาดหย่อยเย็นจ้อยผ้าห่มนวม นกแจนแวนแจแจฮ้องยามอรุณพ้นฮุ่ง ยูงและหี้นเบิดสิ้นกะบ่มี ลมปี่น้อยพัดปั่นตีฟอง น้ำในหนองละลอกฟองเฟือนฟ่ง บัวบานบ้างในหนองเปื่องแล้วปั่น ผักกะหน่องอีแบ้บานกุ้มตาฝั่งหนอง มองไปหัวนาพุ่นข้าวดอมวยก้มซ็อมซอ รอแต่เกี่ยวสิเกี้ยวหลาวซ่วนเข้าใส่ลาน เห็นกกตาลเทินเท่ออยู่หัวนาควกคาก นกกระจิบกระจาบน้อย... คอยเฝ้าส่องแต่ฮวง กลางคืนเดือนหงายแจ้ง กลางเว็นผัดบ่ส่อง ยามกลางคืนได้ผ่านผ่ายดาวดั่งผัดส่องสี ฝูงนารีกำลังขึ้นชายงามกำลังหนุ่ม พากันถือดอกไม้ ฮวงข้าวแม่นถ่องเถียน... ธูปพร่ำพร้อมสู้วัดบูชาไฟ ประเพณีไทยเฮาตั้งแต่โบราณพุ่น บุญออกพรรษามาถึงแล้ว สังโฆเทศน์โปรด ตีกลองดังตุ้มตั้ม ตุ้มตั้ม คนเฒ่าก็หลั่งไหล จัดแจงไว้ของแจกเทพาน หวังสวรรค์นิรพานซู่คนมวลพร้อม บัดนี้หันมาเว้าคนเฮาได้ห่าวซื่น พากันตื่นตั้งแต่เซ่าคนเฒ่าได้ซื่นบาน จารย์ซาถิ่มไลศีลสิกบวชใหม่ ได้พรรษาหนึ่งถ่อนั่น... อยากลาล่ำว่าหล่วงหนี เหมิดความเพียรศีลสร้างหันมาทางโลกและเพศ สงฆเจ้าสิมาเข้าแม่นสู่โยม ลมหนาวมาพานต้อง บุญกฐินกะเลยฮอด ทำทานเททอดไว้บุญสิหยู่แม่นส่งนำ... กลางคืนฟังลำแล้ว กลางเว็นเมือง่วงต่อ เกี่ยวข้าวดอกะบ่ได้ ไปนอนเทิ่งดอกอยู่เถียง จูงควายตู้นำคันนาปากเป่าปี่ ตักปลาแดกต่วง ต่วง ตำส่มหมากบักกอ กลางเว็นนอลำเต้ยเสียงเลย เลย... เต้ยผู้บ่าว... ใจผู้สาวซ่ำน้อยกับแม่ฮ่างบ่ต่างกัน ปานใด๋น้อสิเห็นหน่าจดหมายมากะไคแน แฟนลางคนบ่อยู่ใกล้ปักษ์ใต้โหลดอยู่ไกล ผู้ลางคนไปหาค้าหาทำงานมิดจี่หลี คันจดหมายกะมิดจ้อย... นั่นคอยแล้ว... อ้ายบ่มา... นั่นคอยแล้ว... อ้ายบ่มา... โอ๊ยนา... โอ๊ย...หน่อ...

เนื้อกลอนลำล่องชีวิตชาวนา - หมอลำฉวีวรรณ ดำเนิน



โอ.... โอ๋ย ฟ้าเอ้ย ฟ้าฮ้องตึ้ง ข้ามเขาพึงไปเชียงใหม่ ตกมาฮอดคลองไผ่ ฟ้าเป็นสีครึ้มๆ หัวใจน้อง ห่วงแต่แฟน ห่วงแต่แฟน... อื้อๆ อือ... โอยละน่า เอออันนี่ละพ่อแม่เอย เมษายนกายไปแล้ว พฤษภาผัดมาต่อ ฝนตกลงจากๆ จ้น ใบหญ้ากะป่งมา พวกชาวนากะเตรียมไว้ทั้งไถกับคราด ฝั้นเชือกไว้สิไถดั้นว่าฮุดนา ฟังเสียงจาคนเฒ่า สูเอยฮอดมื้ออื่น พ่อเฒ่าจ้ำบอกลูกบ้านสิพาเลี้ยงเจ้าปู่ตา ให้สูหาเตรียมไว้เฮือนละโตเอาเด้อไก่ เบิ่งคางไก่คันมันซันที่ลี่ ปีนี้สิบ่ดี คันปีใด๋คางไก่โค้งยาวๆ คือเกี่ยว พ่อเฒ่าจ้ำบอกไว้ปีนั่นจั่งสิดี

มาเต็มทีแต่ผู้นาไกลบ้าน ผัวเมียเดียวเลี้ยงลูก... อ่อน ตื่นขึ้นมาผัวไปก่อน ไปไถนาคราดไว้ถ้าพอได้ละเคิ่งงาน แม่บักหำอยู่บ้านกะฟ้าวตื่นคือกัน เตรียมเอาฟืนมาดังไฟ เป่าฟูทั้งฟู่ เสียงวีไฟควันกุ้มในครัวลุกห่อมๆ กะบองก้อมเขี่ยไว้ เอาน้ำละใส่มวย น้ำฮวดแล้วเอาเข้าหม่ามาซาว สองมือจับหวดมาสุบหม้อ เสียงลูกออๆ ไห้ ไวไวกวยลูกแม่ พอลูกหลับแม่ผัดฟ้าวหาถ้วยข่องจอง ตักปลาแดกใส่ถ้วย เกลือตื่มแถมนำ สิได้ไปนาเซพ่อบักหำไปแล้ว เสียงเฮือนใกล้แซวๆ กะฟ้าวตื่น เอิ้นใส่กันพ่องเว้า... นั้นทังเฒ่า... ผ่องอาเฮ็ม ผ่องอาเฮ็ม... เอย... เฮย... อือม์... อือละน่า...

อันนี่ละพอเมื่อตาวันขึ้นสีมายๆ พอพุมพู่ บ่ากะหาบต่าได้ทั้งฟ่าวละพ่องเดิน มือหนึ่งอุ้มลูกน้อย ฟ่าวเล่งลงนา ผัวกะผัวทังโตกะผัดคอยกินข้าว เสร็จดีแล้ว ลงดำจ้าวไหว่ๆ แขนอู่ลูกน้อยไว้เสียงไห้กะส่างมัน มื้อเนี่ยงคั้นตมอยู่ในนา สวยมายมายแดดเผาทั้งฮ้อน คอบอยากมีนำบ้านชาวนาจั่งหน้าก่ำ หน้าดำๆ แม่นชาวนาเฮ็ดเลี้ยงพวกพี่น้อง คนเฒ่าจั่งเจริญ เผิ่นจั่งเอิ้นว่ากระดูกสันหลัง คันบ่มีชาวนาบ่ได้เป็นเมืองบ้าน พอจากเสร็จดำแล้วตาเว็นเจ้าค่ายค่ำ พ่อบักหำขึ้นเถาะเจ้า... สิดกกล้า แม่นแน่เด้อ แม่นแน่เด้อ.... อือ... อือม์... โอยละน่า

เนื้อกลอนลำสาวลำเพลินคนโก้ [ต้นฉบับ]-หมอลำฉวีวรรณ ดำเนิน





ประพันธ์โดย อ.พงษ์ศักดิ์ จันทรุกขา

ขับร้องโดย หมอลำฉวีวรรณ ดำเนิน

วิหกโผผินเมื่อศิลปินนั่นหกเหิน เป็นสาวลำเพลินชีวิตก้าวเกินบนทางฟ้อนรำ รักศิลปะอีสานบทเพลงพื้นบ้านน้อมนำ หมอร้องหมอลำเป็นของประจำถิ่นไทยอีสาน ฝากเสียงลอยไป สู่ทุกห้องใจแฟน ๆ ทั่วทุกดินแดน จงสุขแสนเมื่อเพลงพลิ้วผ่าน ยามฟ้อนนอนแถถูกใจแฟน ๆ ไปนา ยามตาหวาน ขอเชิญทุกท่านหวานจนอย่างตาล อย่าลืมอย่าลืมอย่าเลือน อย่าลืมอย่าเลือนเลื่อนลา เหมือนดาวรักฟ้า เหมือนปลารักน้ำทุชามอย่างราย เหมือนข้าวคู่นา เหมือนปู่รักย่าเหมือนตาคู่ยาย เหมือนหญิงคู่ชาย เหมือนตาลนั้นได้หวานเกินนั่นนา ให้คนรักกันจงได้สุขสันต์คู่สอง สุขใสหมายปองเหม่อมองสาวมาตั้งนาน เมื่อเพลงลอยมา จงเหมือนมนตราประสาน ให้รักผูกพัน ได้แต่งงานกันเป็นคู่สุขเคียง

หมอลำหมอร้อง ชีวิตเที่ยวท่องเรื่อยไป จากเหนือจดใต้ ต้องรีบฝากใจขายเสียงผ่านทุ่งท้องนาทุ่งฮ่อง (ห้อง) เคหาข้างเคียง ขับร้องจำเรียง ฝากสำเนียงคนทุ่งกล่อมหู กล่อมคนยากจนให้ความหมองหม่นเหือดหาย ผ่านความยากไร้ ชีวิตห่างหายความทุกข์ หมดหนี้หมดสิน ชีวิตมีกินนั่งนุง น้าอาป้าลุงหมายมุ่งสิ่งใดให้ได้ดั่งหวัง (ซ้ำทั้งย่อหน้า)

น้องเป็นสาวโสด อยู่เดียวเดี่ยวโดดนานมา ชายใด๋เมตตารักแท้จะขอเคียงข้าง ทำไร่ไถนาตักน้ำตักท่าน้องเก่งทุกทาง เมื่อคืนเดือนหงายประจักษ์ฟังเสียงนางจะร้องเพลงกล่อมนอน

ลำ นอน เสียงน้องอย่าหมองใจเด้อพี่ ในราตรีซำนี่เดือนแจ้งกระจ่างตา มองเบิ่งฟ้าดาวคู่เคียงเดือน เหมือนดังเฮายิ้มกันไฝ่ฝันหวานซึ่ง แสนคำนึงหละหนึ่งในดวงใจ แสนอาลัยหากไกลลับตา โอ้พี่จ๋ารักพี่คนเดียว ไม่แลเหลียวหาหนุ่มคนใด ใจของน้องหมายปองแน่นแน สิฮักเดียวฮักแท้บ่แปลปิ้นเปลี่ยนผัน ใจน้องนั้นเป็นหนึ่งบ่มีสอง ใจน้องนั้นน้องนั่นเป็นหนึ่งบ่มีสองไผสิมาปรองดอกสาวลำเพลินคนโก้ สาวลำเพลินผู้คนโก้ คนโก้เจ้าคนโก้

เนื้อกลอนลำลำเต้ย - หมอลำฉวีวรรณ ดำเนิน



โอ้ยพี่ชายเอ้ย จังว่าเนาะละพี่ชายเอ้ย
หมดแต่ลำทางสั้น หันมาละคะเต้ยสาก่อน พวกคนฟังละหิ (บ) มาสิลุกฟ้อน
มาลงย้อนฟ้อนใส่ลำ เจ้าละผู้กั้วดอกล่ำ นั่นเซื่อเข่าก้ำนาหนอง
เจ้าละผู้แนวทองคำ ค่าควรเจ้าพอล้าน นางละสิเอาไปบ้าน
เมืองอุบลนั่นให้คนซา เก็บรักษานั่นไว้ใส่ตู้ ไว้ดูเล่นซูวัน
ขั้นแม่นเป็นละสิน้อแนวเข่า ขั้นเป็นละสิน้อแนวเข่า
สิขอเอานั่นเจ้าปลูกหว่าน เป็นละเข่าปลูกละสิน้อละอยู่พุ้น
เพิ่มมาซื่อกะ บ่ ขาย เป็นหลายซะน้อแนวข้า เป็นหลายละซะน้อแนวข้า
สิหามาละขะเจ้าซื่อใส่ ขั้นฉวีนั่นน้องบ่ได้ สินำม่าง บ่ ให้เหลือ
นั่นลานาหนานวลหน่า ละนาหนานวลหน่า วาสนาฉวีพอซำนี่
อยากได้พี่กะเลย บ่ ได้จ้อย บ่หวังบ่คอยไปได้ บ่หวังบ่คอยขั้นไปได้ ขั้นไปได้ ไปได้ ไปได้ ขั้นไปได้...

มาเถิดนั่นพ่องามขำ นั่นมาร้องรำกะเต้ยพม่า พี่เหน็บดอกข่า
น้องสิเหน็บ...เอ้ย ดอกขิง น้องแอบปิ๊ง นั่นละขอพวิงเป็นคู่ค้อน
นั่นให้พี่ขอเข้าซ่อน นั่นแอบหมอนนอนเคียง แอบหมอนนั่นนอนเคียง

โอ้ โอ เจ้าพี่เอ๋ย ๆ น้องขอชิดเชยละชิดชุ่มชิดเชยไม่เคยหน่ายแหนง
น้ำโขงไม่เคยเหือดแห้ง ๆ นั่นคำรักแรงหัวใจอย่านึกหวั่น โอ้เพียงกระสันอย่าห่วงละเมอ กระสันอย่าห่วงละเมอ
อุ๋ยเด้อขั้นเด้ออ้าย ๆ ผู้ชายงามละคะเจ้าซู่ปล่อย
ยิ่มบลิบนั่นพ่อบักน้อย บักน้อย บักน้อย บักน้อย บักน้อย ขั้นยิ่มน่อยพ่อบักหำ
สอ้อนแนหนานวลนวลหน่า แนหนานวลนวลหน่า
รักกันหนา สัญญากันไว้ รักกันหนา ผู้สัญญากันไว้
ใครหลงลืมไวมันตายแหน่แม่ ใครหลงลืมไวละมันตายแหน่แม่ มันตายแหน่แม่...