เนื้อกลอนลำสั้น ขุนทึงเดินดง [Lam Doen Dong ]-หมอลำฉวีวรรณ ดำเนิน

โอ๋ละนอ...

อ่อนอ่อนเอ๋ยแก้มเจ้าอ่อนอ่อน อีนางหลอนมายาม อ้ายโหลดเทื่อละยามทอนี่หน่า... โอยละน้อ... ละนวลเอ๋ย

แม่นว่าเดียวนี้ คันพอคราวสิเดินดงชมป่า อุปมาใส่เรื่องนิทานท่าวข่าวสาร พลัดพรากบ้านคือดั่งขุนทึงไปหาดึงเครือมันอยู่ดงพงด้าว ขุนทึงท่าวลาววนเข้าป่า เก็บรุกขาแสบร้อนนอนซุ่นป่าตอง เสียงนกร้องคือปี่แคนสับ มองดูดาวคันดั่งแสงไฟฟ้า สุริยาว่าลมต้องเสียงลมก้วยกิ่ง ลมพัดติงหง่าไม้คือใค่กวยซอ น้องคิดพ่อภาคเก่ามีเฮือน เดือนดาวใสส่องเงาจวงกั้ง ฟังเสียงร้องสกุณาบินซื่น นกมันบินวึ่นวึ่นมาเข้าเพิ่งบา สัตว์ซั่วซ่าเนื้อปลาเสือสิงห์ สัตว์ซั่วซ่าเนื้อปลาเสือสิงห์ เพิ่นว่างัวกระทิงเมยเลามายอมท่าว สมเพาน้องขุนทึงทิดที่อีนางนีโดดเต้นบาท่าวบ่เหลียว แสนสิบ่จังว่านอได้เกี้ยวอย่าฟ่าวไต่คอนหนี นีเอยนีให้มึงเหลียวมามองส่องบาทางนี้ นางนีไห่ขั่นสมควมบากล่าว บุญบ่สมว่าหน่อท่าวจำให้ห่างหนี อนิจจังว่านอยายี่ ขุนทึงรักนางนีทำให้ห่วงอาวรณ์ โคจรดั้นไปชมจันทร์โคกจั่นเด้อโคกจันทร์ต่อคู่สิดูแล้วกลิ่นหอม กลิ่นหอมสิดูแล้วกลิ่นหอม สีนานวลซ่วนน้องแนหน่าทอนั่นหนา

เนื้อกลอนลำชมภูมะโรง-หมอลำบุญเพ็ง ไฝผิวชัย[2506]

โอ...ละน้อ...

น้อยเอ๊ยน้อยหล่าเหลี่ยน น้อยเอ๊ยน้อยหล่าเหลี่ยน น้องอยากตายเป็นเทียนให้อ้ายไต้ส่องยุงอยู่ในมุ้ง 

โอ๊ย...น้อ... นวลเอย...

แม่นว่า เว้าถ่อนั่น จังว่าตนนางลำ สิได้เดินไปเล่นคนเดียวออกเที่ยว ไปผู้เดียวเลาะเล่นพอซื่นซืนใจ เขาว่าไปไปทางก้ำบูรพาฟ้าต่ำ มียางดำสี่ต้น ผาซ่อนอคำ ต่อจากนั้นเป็นด่านหินดาล มีสะพานทองแดงแบ่งลงผาซ่อ ไปถึงดอยเขาขั่นเป็นงึมไต้งึ่ม ผู้นั้นมืดอึ้มคึ่มเป็นทึ่มป่าทึม มีใบหลึมใบหลึ่มเป็นทึมโยงยาง มีนางเทพไท้ในหั่นหล่ำแล ต่อจากนั่นไปถึงดอยโลกเด้เป็นแห่งสามแสง เขาระแหงภูดอยมืดบนบังฟ้า เขาระยาตันหน้าเรียงกันเป็นซ่อต่อจากภูกำพร้าไปหั่นบ่ไกล แต่คราวพระบาทไท้ฆ่าแม่มารดา จังได้ทำประทายหินส่งบนหาเจ้า คราวเมื่อบาหินข้าวพระมารดาไปส่ง หลงว่าก่องข้าวน้อยเลยฆ่าแม่ตาย อธิบายพอรู้คนฟังให้จื่อ คือว่าภูหน่วยนี่มีเรื่องแต่หลัง ฉันสิหยุดสิบั้นสารพันไว้ก่อน ยังมีตอนภาคพื้นโบราณเฒ่ากล่าวมา เหลียวไปบูรพาพุ่นภูมะโรงซ่องซ่อ งามแท้นอหม่อมอ้ายนางฟ้าบ่ปาน งามคือแต่มะโรงนางปางก่อน งามคือแต่มะโรงนางปางก่อนพระบาเจียงลูกข่ามาต้านต่าวอม  ผมสีหน้ามะโรงนางใจต่าง นางบ่คิดอย่างได้แนวข่าก่ำดำ นางคันกลั้นใจตายมรณา (ด) ได้วาดรูปไว้กองขึ้นก่อโลง โขงฝั่งนั่นท้าวท่านบาเจียง เห็นว่านางมะโรงเรืองหน่ายแหนงทางนั่น บาคานกลั้นใจตายมรณาด ได้วาดรูปไว้กองขึ้นว่าภู ไผต้องรู้ภูหน่วยบาเจียง เรียงกันเป็นแถวถันละลานลมภูเก้า ติดกับภูส่าเหล้าเขาวงกองไก่ แสนอยากได้นางหล่าว่าตาย ก่อสิเกิดเหตุฮ้ายคราวหน่ายซังกัน ให้เป็นสายสัมพันธ์ฝั่งโขงสองก้ำ คนจึงจำเอาเรื่องนิทานเดิมมาว่า ให้ลำมาแบบนี้ลองโลดขั่นว่าดี สีนาวาเลี้ยงน้องแนหน่า อย่าลืมหน่า

(เรื่องภูมะโรง (โลง) เท่าที่หาอ่านมีหลายสำนวนอยู่ครับ

เนื้อกลอนลำทางสั้นหาเมียบ่ถืกใจ-หมอลำเคน ดาเหลา

โอ... โอ๊ละนอ...

เอ๋อล่ะแก้มเอ๊ยแก้มปิ่นวินแก้มน้องปิ่นวิน คันเอาผัวขี้ฝิ่นนั่นมันฮิ่นมันตอง คันเอาผัวขี่ซานี่มันซ้ามันซั่ว ผัวขี่เหล้านี่มันเว้าเสียงดัง ผัวขี่โบกนี่มันโซคคราวเดียว ผัวขี้ไพ่นี่มันได้เสียนำ ผัวทหารการงานเคร่งครัด ผัวตำรวจหาตรวจงานดุ๊ ผัวเป็นครูครานจ๊าคร้านจ้า ผัวพ่อค้านี่คิดเงินร่ำร ผัวพ่อไฮ่น้องสิดำคือกา ผัวพ่อนาน้องสิคือควายตู้ ยามแดดบ่ได้หนยามฝนบ่ได้อยู่แขวนอยู่โฮงฮำ มาเอาผัวหมอคืออ้ายเด้ออุ่น คันอยากสุขสมบูรณ์โก้ฟรีตี่ดาก บ่ให้ทุกข์ให้ยากลำบากตรากตำ ทั้งปากท้องกลอนลำ ทั้งแอวโกยขึ้นหน่ำอยู่บั้มบั้ม

โอ๊ย... น้อ... หล้าเอย... สวยแล้ว...

ละแม่นว่าเด้อนาง จังว่านางเอ้ยนางจังว่าโตของอ้ายมันกะเบิดความหมายยังบ่ทันมีคู่ คันสิเอาเมียครูข้อยกะบ่อยากได้ ย่านเพิ่นอ้างมาใส่เงินเดือนเงินดอน ยามกลางเว็นไปสอนโรงเรียนโรงหรอก ผัดสิบ่ได้ตอกกลางเวี่ยงกลางเว็น มันสิทำให้เอ็นเฮาแข็งกระด้าง คันสิเอาแม่ฮ้างผัดคิดฮอดผู้สาว สิเอาคนขาวผัดเสียดายคนก่ำ สิเอาผู้ต่ำผัดเสียดายผู้สูง เฮ็ดจังใด๋น้อลุงจำเป็นเลยค้าง เอาผู้มีตึกห้างผัดขี้ครานขายของ เอาผู้หัวหยองหยอง ย่านมันเหม็นสาบ แนวน้ำบ่อาบข้อยย่านเหม็นสาบเหม็นกุยเหม็นคาว คันสิเอาผู้สาวเจ็กจีนหินหี่ บัดห่าเฮาซวนสี่ (สี้) ย่านบ่ฮู้ภาษา คันสิเอาซาวนาซาวสวนซาวไฮ่ ข้อยผัดย่านมันไล่ขุดหลักขุดตอ สิเอาคนตาลอดังตันหูหนวก ข้อยย่านมันบ่งวกเฮาเว้าเฮาถาม คนสิเอาคนงามรูปทรงด้องแด้ง ข้อยผัดซังมันแต่งฝีสบแด๊งแด๋ง ซังมันซิ่งมันแยงนำหวีนำแว่น มีแต่แนวบ่แม่นหัวอกหัวใจ คันสิเอาคนไทยผัดบ่อยากข้าวเจ้า ขี้คร้านขูดบักพร้าวแกงส้มแกงหวาน สิเอาคนนมยานซั่งปลายมันหย่อน ซั่งมันอ่อนมันเล่มันแหลว คันสิเอาเมียแกวคร้านตึกสะดุ้ง ซังมันนุ่งกางเกงขายาว บัดเถิงคราวยอขาเปิดก้น มันไปคาแต่ซ่งมันเสียเวลา เอานางเทวดาผมกะขี้คร้านนบ คร้านทำความเคารพ คร้านไหว้คร้านสา สิเอาลูกพญาคร้านออกไปตรวจ ออกไปหาสำรวจท้องถิ่นดินแดน เอาลูกสาวพญาแถนคร้านขึ้นซั่นฟ้า นี่จังแม่นมันซ้าหาคู่หาคีม เอาลูกสาวพระอินทร์คร้านอยู่หอปราสาท นี่จังแม่นมันยากหาคู่นอนนำ คันสิเอาหมอลำย่านฮูมันหมื่น ย่านมันห่าวมัมซื่นหิ่นจี่สีกัน บัดมันฟ้อนมันลำย่านหีมันโหยด ให้พี่ซายขอโทษเด้อหล่าน้องสาว เอากกขาขาวขาวแนวนมใหญ่ใหญ่ ซื้อเอาเสื้อมาใส่เปลืองผ้าเปลืองแพร เอากกขาแปแปบางบางลีบลีบ หีบ่ถ่อไม้หีบพอแต่เป็นวัน บัดเอามือไปคลำถ่อหีจักจั่น จักสิเลือกสิกลั่นเอาผู้จังใด๋ คันสิเอาคนไคผมเปผมป่ง ข้อยกะซังมันโอ่งเหลือเหตุ เหลือโพย สิเอาหีขโมยสี่กันอยู่ป่า ผัดย่านแม่มันด่ากุมฆ่ากุมตี คันสิเอาคนมีคร้ายอยู่ตึกห้าง สิเอาเมียแม่จ้างย่านมันสี่โตตาย คันสินอนนำหลายย่านเกิดฝีหมากม่วง สิเอาคนล่วงคนล่ำคนเลย โตผัดย่านมันซวยแล่นไปนำซู่ คันสิเอาผู้ฮู้เข้าวัดฟังธรรม ผัดขี้คร้านแต่งหน่ำยามไปฟังเทศน์ ย่านมันตายเป็นเปรตเล่นพระเล่นจั๋ว คันสิเอาไทครัวฆ่าขอมปอมปีก นี่กะยากไปอีกนำไฮ่นำสวน กะมีแต่แนวสิกวนหาแลนหาลิ่น สิเอาคนต่างถิ่นแขกมลายู ซังมันบ่กินหมูดังแหลมคือหอก ผ้าคลุมหัวบ่ถอดจักฮ้อนจักหนาว คันสิเอาผู้สาวรูปทรงโก้โก้ เอาผู้นมโจ้โก้ถ่อหมากฟ้าวไพโตมันคิดตกใจยามยอขาแบก คันย่านหัวโตแตกไปฟัดกับนม จังแม่นวุ่นแม่นวนนำเมียนำซู่ เลยสิบ่ได้คู่กลิ้งกล่อมนอนนำ ตกลงเอาหมอลำเถาะน้อวันนี้ เถิงลำเทิงสี่มาเอากันกับพี่ เอาอีหลีสี่จ้ำจังลำฟ้อนใส่กัน สมพอควรซ่วนอ้ายไว้ก่อนถ่อนั่นเอย

เนื้อกลอนลำประวัติลาวเดิม-หมอลำบุญเพ็ง ไฝผิวชัย

โอ่....ละนอ....

แก้มองต่งคันแก้มอ้ายองต่ง ลงไปท่งขี่ตะโหลกหลาย ๆ คันเดือนหงายงาม ๆ น้องโหลดห่ำคะนิง... แต่นำอ้าย

โอย... น้อ.... นวลเอ๋ย...

แม่นว่าฟังเบิ่งก่อน นักปราชญ์อาจารย์ แต่สมัยโบราณเวียงจันทน์ล้านซ้าง พวกลาวยังตกค้างเป็นซาติตาขาว ตั้งแต่พญาลาวปกครองแต่ปู่ ลาวได้อยู่ด้วยความสุขขา แต่พระวอพระตาสิ้นวงศ์ไสญาติ ลาวเป็นชาติหนองบัวลุมภู ให้พากันคิดดูลาวเดิมแต่เก่า เหล้าก็กินพอเหล้า ซากะสูบพอซา ยากะกินพอยาจนไหง่กิ่นกิ่น หมู่ทางสูบยาฝิ่น กินเหล้าเป็นสาย บ่มีเจ้ามีนายจับกุมคุมโทษ บ่มีไผสิโจทก์โจทก์กี่สีไฟ มักอยากซ้ากะให้ค่อยเดินไป มักอยากไวกะให้พากันแล่น ความใด๋แม่นกะอย่าให้มันผิด พญาลาวเฮาคิดเปลี่ยนแปลงมาใซ้ ความตกพ่อไฮ่ให้พอไฮ่มาจา ความตกพ่อนาให้พ่อนามาเว้า ตกผู้เฒ่าให้ผู้เฒ่าพิจารณา ตกญาครูญาซามอบให้ถุงให้พระ ความตกป่ามอบให้ซ้างให้เสือ ความตกเฮือตกแพมอบให้พายให้ถ่อ บ่แม่นคิดหม่อหม่อ ตื้นตื้น เบาเบา ตั้งแต่พญาลาวเวียงจันทน์ล้านซ้าง บ่ได้เฮ็ดได้สร้างหยังถ่อหัวเหา เงินค่าไฮ่กะบ่ได้เว้าหา เงินค่านากะบ่ได้เว้าฮอด คันว่าค่าสินสอดผู้ละสองสามไพ บ่ซ่างได้ร่ำไรคือคนเดี๋ยวนี้ บ่ได้กดได้ขี่ลูกลูกหลานหลาน คันว่าค่าเสียการปีละสองสามลาด บ่ซ่างมีเงินบาทใบสิบใบซาว ตั้งแต่พญาลาวสมัยเงินหมากค้อ บ่มีผู้ขี่ส่อดูหมิ่นนินทา เพิ่นให้สืบฮอยตาเพิ่นให้ว่าฮอยปู่ ยูท่างพากันอยู่ด้วยความสุขขี โทษพอตีเพิ่นกะบอกให้ด่า โทษพอฆ่าเพิ่นกะบอกให้ตี เจ้ากะเจ้าอีหลีนายกะนายแท้แท้ แม่นคักแม่นแนเจ้าเก่านายเดิม บ่หาเพิ่มหาเติมไผผิดไผพลาด มันบ่มีคำยากพวกปวงประซา กุ้งกะโตท่อขา ปลาซิวคามองแปด คันปลาแตบคามองคามัน สิไปยากอีหยังของกินของอยู่ ยูท่างพากันอยู่ล้านเก่าลาวเดิม บ่ซั่งได้เสียเงินค่านาค่าไฮ่ ยูท่างทั้งกินต้มไก่กับเหล้าสุรา สีนาวาเลี้ยงน้องแนหน่า นาอ้ายหน่า...

ขอบคุณ คุณใต้ดินเหนือฟ้า ยังมีอาคม (FB) ที่ช่วยแก้ไขนะครับผม

เนื้อลำกลอน จากชู้คู่รัก-หมอลำเคน ดาเหลา

โอ...โอ้...โอม... โอ๋ละนอ... เออ ล่ะสาวบ้านเพิ่นต่างสาวบ้านโต สาวบ้านโตเว้านำพ่อนำแม่ปานกำปั้นฟาดหู เว้านำผู้บ่าวครูบ่จักจาจักจ้าบ่จักค่าจักขา บัดครูฟาดเอาสาผัดมีลูกอ่องล่อง มึงตายบ่... โอย ละน้อ... หล่าเอ๋ย สวยแล้ว...

ล่ะแม่นว่าเด้อนาย จังมาฟังเสียงเว่า นี่เทิงสั่งเทิงลา เมือกะเมือซ้ำซาเมือดีเมือค่อง เมือฮอดฮ่องให้เจ้าโซคเจ้าหมาน ให้พ่องูทำทานโตท่อไม้ไผ่ ให้มันแล่นมาใส่คือสิม่วนปานหยัง ฮอดโสกฮังให้หมานหมากเว่อซันทู่ลู่เท่อเล่อสักเอาสักเอา บัดไปเซาเหงานอนเมื่อยเมื่อย เอาอันนั่นป่อนใส่จังค่อยซื่นมืนตา ให้เจ้าเมือดีซาสายใจน้องแก้ว เมือฮอดแล้วอย่าสุมั่นสุยืนว่าจักสองสามคืนให้เจ้าเป็นบ้า เป็นเพ่อเว่อผ่าว่าหลงแล่นป๋าหี ให้เจ้าพ่อตั้งแต่ของดี ๆ ทั้งยาวเก้าโป้ อันสั่น ๆ ขุ่มหลุ่มให้บุป่าหนีสา ให้มั่นได้มั่นมาแต่แนวอูดหลูด เอามายัดใส่ตูดพอหมกพอใจ พี่อยากฝากทองใบของดีมีน้อย เจ้าสิเมือจากข่อยมื่ออื่นไววา ขอฝากเจ้าแนหนาน้ำแข็งจักก้อน ฝากเอี่ยนอ่อนเมือต้อนผู้สาว คันเจ้าฝากหมากนาวพี่เคนก็สิรับ ฝากกระดองเต่างับบักเคนกะสิถือ ขอฝากหมากคือพือเมือนำได้บ่ ฝากเมือให้อีหน่อเด้อก้อนน้ำแข็ง ส่วนปลาค่อคอแดงฝากเมือให้เจ้า หรือสิให้แม่เฒ่ากะตามซ่างหัวไผ ตอสั่งไพกับค้อนตอกสิ่ว ฝากเมือลิ่วใฮ่หัวพ่อตา ก้อนขี้หมาซู่งู่เซ่าเง้า ฝากเมือให้พ่อเฒ่ากินต่างข้าวหนม หรือพ่อเฒ่าอยากอม หรือแม่เฒ่าอยากอมปันกันคนต่อน ของเมือต้อนมีอยู่อักโข ปลาค่อโดฝากเมือให้เต่า ไม้ค้อนเท่า (ไม้เท้า) ให้ย่าจำสวน ของทั้งมวลมีหลายบ่หยอก ฝากบักกอกเมือต้อนหัวเขอ ฝากสากมองแนเด้อ เมือต้อนหัวล้าน ฝากขี้คร้านเมือต้อนนอนเว็น ล่ะพี่ขอฝากเอ็นเมือต้อนป้าเม่า ข่อยกับเจ้านับมื่อสิไกล ความอาลัยนี่บ่มีผู้ท่อ คิดฮอดเจ้าฟ้าหน่อยังแต่สิตาย เพิ่นอยู่ไสขอคำเบิ่งแน คันญาแม่สิเมือไวไว ให้แนใด๊จักก้อนสองก้อน ห่าล่ะนอนลงหั่นเอาขาซันแป่งแง็ง เอาน้ำแข็งป่อนเข้าทางก้นจ่มมนตร์ เว่าท่อนี่กะอย่าเคียดเด้อคุณ อย่าสูญเด้อน้องกลอนพี่เคนพาว่า บ่ได้บักแบ่งหน่าอภัยให้แก่ฉัน สมพอควร ม่วน ม่วนไว้ก่อนท่อนั่นแหล่ว

เนื้อกลอนลำสู่ขวัญหญิงใจหญิง-หมอลำอ่อนศรี เหลาผา

โอ... ละน้อ... แก้มเอยแก้มเจ้าผู้แก้มปาลาแก้มซู่ปาลาปาซานาป๋าซู่เจ้าซานา ล่ะป๋าผัวเจ้าซานาอ่อนสีกะสิป๋าเมียมากลิ้งก่อมอีนาง... ว่านอนซ่อน... โอ้ย... น้อ... นวลเอย

แม่นว่าน้อนาย จังว่าฟังเด้อเจ้าคุณพ่อศรัทธี ตั้งแต่เว็นเขากะคือลำดีขึ่นเออขึ่นเอิก เหลียวเบิ่งหน่ากะเบิกหูซื่นตาบาน กลอนกะซื่อสำคัญมีถุ่มมีซื่อ หยังกะดังวือ ๆ  ปานว่าเสียงลม มาบัดนี่คิงกลมเป็นหยังจังซูบ ลำกะบ่มีโยกมีห่าวมีหัน หรือแม่นเจ้าย่านฉันขวัญไปใจฝ่อ คือจังแม่นน้อพ่อขวัญเขาหนีคิงจังบ่ห่าวบ่ติงบ่ใสบ่ซื่น ผมย่านขวัญเขาตื่นหนีเนื่อหนีกาย พวกยาพ่อแต่งคายพาขวัญให่แน ผมสิสูดให้แก่พอให้ขวัญมา ส่วนว่าพาให้เอาขี่แห้ง เอาไม้แกล้งมาเฮ็ดต่างเทียน เอากงเจียดมาเฮ็ดประทีป พลันแต่งเครื่องทิพให้สาไว ๆ คันสิไคย่านบ่ม่มแจ้ง ขั่นสี ๆ ขวัญไปดมดากอยู่ทั่วไพศาลขอให้กลับคืนมานี่สะเฟยลำ ใส่สู่ลู่ซากลากคอจักสิ่วสากมองกลับมาหาเจ้าของนี่ลุดลีแลน มาเอาขอนไม้แก่นกำเกียน มาอยู่เฮียนแอ้มฟากฮามดากของกูให้มาเด้อขวัญน้องมานำน้องอ่อน อย่าหยุดอยู่ซ่อนไปค่างบ่อนใด๋ เว่าทอนี่สาก่อนน้อนาง เบิดตอนนี่กะสิลีลาดั้นซมไปบ่อนใหม่ หาเที่ยวซมดอกไม้ต่างให้อุ่นใจ ซมดอกไม้ก้านก่องนารี ดอกจำปีบานหอมหอมนวยเป็นหมู่ คอบวังคิดฮอดสู่คะนิงหล่าบ่วาย ผายพักตร์น้องคือดั่งดวงจันทร์ สันรำพันโศกเพลงเลยร้อง จากคู่ครองล่ะสมองอุรา แสนโศกโศกาพี่น้ำตาเฟื่องฟม เอาตนซ่มตามทางยั่นย่างจังว่าหอมดอกซ่างจนข่อยปล่อยเดิน... เดินโคกย่างสิเดินตาดตามภู ดูสะกูสะเด้อว่าคนนี่ฮ้องเนียงนองเต็มป่าสกุณาไต่เต้นโตนเล่นกิ่งเนิน จังว่าสมพอควรซ่วนอ้ายไว้ซาก่อนทอนี่แหล่ว

บางช่วงฟังยากมากครับ 

ผิดพลาดขออภัย แนะนำติชมได้ครับผม

เนื้อกลอนลำหมัดเด็ดเผ็ดจริง ๆ - หมอลำอ่อนศรี เหลาผา

โอ... ละน้อ... แก้มเอ้ยองตงล่ะแก้มซู่องตง ละคิ้วเจ้าคงละพอเป็นวงพระจันทร์ละผู้ซายผิดกันคอบว่าคิ้วเจ้าคมเป็นลมไว้ โอย...น้อ... ซู่เพิ่นบ่ทันไลเอ่ย...

แม่นว่าน้อนาย พอเบิ่ดกับเกี้ยวลำเยี่ยวหลายกลอนลำบอกลำสอนลำเกี้ยวลำอ่อย เจ้าซ่ำพั้นแห่งปล่อยหมัดเหี่ยวเต็มแรก ฟาดเอาจนหมดแฮงหวังให้เสียท่า ปันนี่บ่สาวสานักแอ่วเพลงไทย มักทางได๋เอาตี้บ่ห้าม ตามใจเจ้าเอาตี้บ่ว่า มักทางกลอนสาดท้าทางพี่แฮงดี เจ้านี่บ่หมอใหญ่เคยลำ คันมาพ่อกันจำเอาสาคักคัก เอาแต่มักท่อได๋ทอกัน ไผและมันจำมาพบแล้วจังได้เป็นนักแอ่วซื่อเกลี้ยงเสียงดัง จงค่อยฟังต่อกันไปหน้า คอยฟังฉันสิว่าหนักหน้าทวี เขาสินับดีกรีปานเหล้าฝรั่ง ลุกขึ่นมาอย่านั่งมาสู่กันตี้ หรือสินั่งเต็งหีซั่นบ่ยาแม่ ไคแต่จับแขนแกออกจากสนาม หิบมาหามออกไปข่างนอก เอาเลาออกไปตอกอย่าให้เลาลำเฮากะสิไปนำพร้อมกันกับหมู่ เอามาหมู่เอาเลาออกไป เอาออกไปไวไวออกไปเดี๋ยวนี่เอาเลาออกไปสี่อย่าให้เลามา โอ้ยโทษเด้อสีกาเจ้าอย่าฟ่าวเคียด ข่อยบ่ได้รังเกียจลำเล่นเสย ๆ เกิดแต่เจ้าสิเคยซั่นดอกข่อยว่า อย่าเคียดเด้อน้องหล่า อดเอาอดเอา หรือสิเซาบ่ลำซั่นบ่ หรือสิหาแต่ข่อมาเคียมาขมจังว่าส่วนตัวผมสมเป็นนักแอ่ว เป็นจังได๋กะแซ่วอยู่เด่คุณนาย คันพูดไปตามลายการลำการโต้ ถ้าไผโง่ไล่หนีจากวง ถ้าไผกงวันนี่ต้องตอก ในตอนนี่สิบอกติดต่อกันมาล่ะพอสมควรแล้วเดินดงอีกก่อน สิจรจากข่างนางน้องบ่ส่างไร อั้วดอกไม้การค่องทองหลาง สุคำนางอยู่ดีเด้อน้อง พี่สิไปก่องแขนละลาพระนางไปก่อน สิจรจากข้างพี่ฮำฮ้างห่างไร อั้วดอกไม้คิดฮำนำซาย พี่สิไกลกับนางห่างกันคราวนี่ เต็มที่แล้วสมซายผลักคู่ ซุ่สิพลัดพลากข่างนางพลัดพลากพี่บ่ค่อนหนีจากเจ้าเจ้าพลัดพลากข่อยนี่ไปจ้อยบ่เห็น สีนานวลซ่วนอ้ายแนหน่า นาน้องหน่า

เนื้อกลอนลำใครว่าหญิงดีกว่าชาย - หมอลำเคน ดาเหลา

     โอ โอ้ โอม... โอ๊ละน้อ... ละฟ้าเอ๊ยฟ้าฮ้องฮวน จังแม่นหมอเคนมวนในอกในใจ เห็นหมอลำใคใคลำกล้าลำกัน ให้เพิ่นสูนเพิ่นสั่นเข้ามาใส่ดีดี เคน บ่ ตี บ่ ซัด บ่ ต้องมัดแขนขา ให้ถีบมาเตะมาหมัดสอยหมัดฮุกให้ลุกลวกคือไฟ เคน บ่ เฮ็ดจังดอกสิหลับตาเสยให้เพิ่มลึ่งเพิ่นเคยหมัดศอกหมัดเขา กำแต่คองูเห่าละหมอบอยู่เต๋เซกระโดดลุกมาเต๋จังสิบู้ยฮูเงียวเพิ่นลงฮ้าน โอย... ละน้อ... หล่าเอย สวยแล้ว

     ละแม่นว่าเด้อนายจังมาฟังเอาแน่เฒ่าแก่ทั้งหลาย เขาว่าหญิงนะดีกว่าคนซายเข้าใจหรือ บ่ ว่าแม่ดีกว่าพ่อเพิ่นนี่จ็องหอง คุณแม่มีสิบสองกะว่าดีกว่าพ่อ ได้เสียแตกปลาค้อเขาแล้วลืมคุณ แม่นผูใด๋ปันมูนให้โตผีบ้า ไผปันตาปันหน้าปันปากปันคอให้โตเว้าวอวอนี่ตี้ไผกอ กะเดี๋ยวนี่แต่พอนั่นตั๊วสาสม เอาแนวสีกลมกลมคือปลาค้อกั้ง ป่อนเข้าใส่บั้งให้น้ำมันไหลจังได้มีหัวใจออกมาซั่นตัว จังแม่นคนขี่ซัวลืมคุณลืมโน ค้อนสิดึงหัวโผซ่ำตี๊จักบาด ย้อนมันเว้าประมาทคุณพ่อดีหลาย แม่นหยังดีกว่าซายเว้ามาเบิ่งแน่ซังมาอวดแต่แม่ดีลื่นดีเกิน ไผสิสันละเสินคือโตลองเว้า ความเพิ่มเลาแม่น้ำแม่ไน แม่ขี้ฟืนขี้ไฟนั่นตี้มาอ้าง แม่ขั่นไดขั่นล่าง แม่น้ำลำคลอง ฮอดแม่โขงแม่ของนั่นตี้เพิ่นว่า เป็นจังซี่ดอกฮาแม่ครกแม่คี กว่าสิมีนิทานว่าไว้คันแต่พ่อใหญ่นิปู่สังกะสาเพิ่นได้แต่งขึ้นมาแนวครกตำเข่า เหตุที่ใส่ซือเจ้าของอยู่นำดิน มันเป็นของเอาตีนเหยียบหยันทุกซัม แม่ครกมันอยู่ต่ำของเหยียบของยี จังเอานามสตรีใส่ลงไปไว้ จากกันแล้วฟังกลอนอีกนัม เคนหมอลำสิจั้มเซินให้ต่อกลอน สมมอควันซ่วนไว้สาก่อนทอนั้นเอย...

แกะโดย มารกซ์ ณ จ๊ะ