เนื้อกลอนลำทางสั้นหาเมียบ่ถืกใจ-หมอลำเคน ดาเหลา

โอ... โอ๊ละนอ...

เอ๋อล่ะแก้มเอ๊ยแก้มปิ่นวินแก้มน้องปิ่นวิน คันเอาผัวขี้ฝิ่นนั่นมันฮิ่นมันตอง คันเอาผัวขี่ซานี่มันซ้ามันซั่ว ผัวขี่เหล้านี่มันเว้าเสียงดัง ผัวขี่โบกนี่มันโซคคราวเดียว ผัวขี้ไพ่นี่มันได้เสียนำ ผัวทหารการงานเคร่งครัด ผัวตำรวจหาตรวจงานดุ๊ ผัวเป็นครูครานจ๊าคร้านจ้า ผัวพ่อค้านี่คิดเงินร่ำร ผัวพ่อไฮ่น้องสิดำคือกา ผัวพ่อนาน้องสิคือควายตู้ ยามแดดบ่ได้หนยามฝนบ่ได้อยู่แขวนอยู่โฮงฮำ มาเอาผัวหมอคืออ้ายเด้ออุ่น คันอยากสุขสมบูรณ์โก้ฟรีตี่ดาก บ่ให้ทุกข์ให้ยากลำบากตรากตำ ทั้งปากท้องกลอนลำ ทั้งแอวโกยขึ้นหน่ำอยู่บั้มบั้ม

โอ๊ย... น้อ... หล้าเอย... สวยแล้ว...

ละแม่นว่าเด้อนาง จังว่านางเอ้ยนางจังว่าโตของอ้ายมันกะเบิดความหมายยังบ่ทันมีคู่ คันสิเอาเมียครูข้อยกะบ่อยากได้ ย่านเพิ่นอ้างมาใส่เงินเดือนเงินดอน ยามกลางเว็นไปสอนโรงเรียนโรงหรอก ผัดสิบ่ได้ตอกกลางเวี่ยงกลางเว็น มันสิทำให้เอ็นเฮาแข็งกระด้าง คันสิเอาแม่ฮ้างผัดคิดฮอดผู้สาว สิเอาคนขาวผัดเสียดายคนก่ำ สิเอาผู้ต่ำผัดเสียดายผู้สูง เฮ็ดจังใด๋น้อลุงจำเป็นเลยค้าง เอาผู้มีตึกห้างผัดขี้ครานขายของ เอาผู้หัวหยองหยอง ย่านมันเหม็นสาบ แนวน้ำบ่อาบข้อยย่านเหม็นสาบเหม็นกุยเหม็นคาว คันสิเอาผู้สาวเจ็กจีนหินหี่ บัดห่าเฮาซวนสี่ (สี้) ย่านบ่ฮู้ภาษา คันสิเอาซาวนาซาวสวนซาวไฮ่ ข้อยผัดย่านมันไล่ขุดหลักขุดตอ สิเอาคนตาลอดังตันหูหนวก ข้อยย่านมันบ่งวกเฮาเว้าเฮาถาม คนสิเอาคนงามรูปทรงด้องแด้ง ข้อยผัดซังมันแต่งฝีสบแด๊งแด๋ง ซังมันซิ่งมันแยงนำหวีนำแว่น มีแต่แนวบ่แม่นหัวอกหัวใจ คันสิเอาคนไทยผัดบ่อยากข้าวเจ้า ขี้คร้านขูดบักพร้าวแกงส้มแกงหวาน สิเอาคนนมยานซั่งปลายมันหย่อน ซั่งมันอ่อนมันเล่มันแหลว คันสิเอาเมียแกวคร้านตึกสะดุ้ง ซังมันนุ่งกางเกงขายาว บัดเถิงคราวยอขาเปิดก้น มันไปคาแต่ซ่งมันเสียเวลา เอานางเทวดาผมกะขี้คร้านนบ คร้านทำความเคารพ คร้านไหว้คร้านสา สิเอาลูกพญาคร้านออกไปตรวจ ออกไปหาสำรวจท้องถิ่นดินแดน เอาลูกสาวพญาแถนคร้านขึ้นซั่นฟ้า นี่จังแม่นมันซ้าหาคู่หาคีม เอาลูกสาวพระอินทร์คร้านอยู่หอปราสาท นี่จังแม่นมันยากหาคู่นอนนำ คันสิเอาหมอลำย่านฮูมันหมื่น ย่านมันห่าวมัมซื่นหิ่นจี่สีกัน บัดมันฟ้อนมันลำย่านหีมันโหยด ให้พี่ซายขอโทษเด้อหล่าน้องสาว เอากกขาขาวขาวแนวนมใหญ่ใหญ่ ซื้อเอาเสื้อมาใส่เปลืองผ้าเปลืองแพร เอากกขาแปแปบางบางลีบลีบ หีบ่ถ่อไม้หีบพอแต่เป็นวัน บัดเอามือไปคลำถ่อหีจักจั่น จักสิเลือกสิกลั่นเอาผู้จังใด๋ คันสิเอาคนไคผมเปผมป่ง ข้อยกะซังมันโอ่งเหลือเหตุ เหลือโพย สิเอาหีขโมยสี่กันอยู่ป่า ผัดย่านแม่มันด่ากุมฆ่ากุมตี คันสิเอาคนมีคร้ายอยู่ตึกห้าง สิเอาเมียแม่จ้างย่านมันสี่โตตาย คันสินอนนำหลายย่านเกิดฝีหมากม่วง สิเอาคนล่วงคนล่ำคนเลย โตผัดย่านมันซวยแล่นไปนำซู่ คันสิเอาผู้ฮู้เข้าวัดฟังธรรม ผัดขี้คร้านแต่งหน่ำยามไปฟังเทศน์ ย่านมันตายเป็นเปรตเล่นพระเล่นจั๋ว คันสิเอาไทครัวฆ่าขอมปอมปีก นี่กะยากไปอีกนำไฮ่นำสวน กะมีแต่แนวสิกวนหาแลนหาลิ่น สิเอาคนต่างถิ่นแขกมลายู ซังมันบ่กินหมูดังแหลมคือหอก ผ้าคลุมหัวบ่ถอดจักฮ้อนจักหนาว คันสิเอาผู้สาวรูปทรงโก้โก้ เอาผู้นมโจ้โก้ถ่อหมากฟ้าวไพโตมันคิดตกใจยามยอขาแบก คันย่านหัวโตแตกไปฟัดกับนม จังแม่นวุ่นแม่นวนนำเมียนำซู่ เลยสิบ่ได้คู่กลิ้งกล่อมนอนนำ ตกลงเอาหมอลำเถาะน้อวันนี้ เถิงลำเทิงสี่มาเอากันกับพี่ เอาอีหลีสี่จ้ำจังลำฟ้อนใส่กัน สมพอควรซ่วนอ้ายไว้ก่อนถ่อนั่นเอย

เนื้อกลอนลำประวัติลาวเดิม-หมอลำบุญเพ็ง ไฝผิวชัย

โอ่....ละนอ....

แก้มองต่งคันแก้มอ้ายองต่ง ลงไปท่งขี่ตะโหลกหลาย ๆ คันเดือนหงายงาม ๆ น้องโหลดห่ำคะนิง... แต่นำอ้าย

โอย... น้อ.... นวลเอ๋ย...

แม่นว่าฟังเบิ่งก่อน นักปราชญ์อาจารย์ แต่สมัยโบราณเวียงจันทน์ล้านซ้าง พวกลาวยังตกค้างเป็นซาติตาขาว ตั้งแต่พญาลาวปกครองแต่ปู่ ลาวได้อยู่ด้วยความสุขขา แต่พระวอพระตาสิ้นวงศ์ไสญาติ ลาวเป็นชาติหนองบัวลุมภู ให้พากันคิดดูลาวเดิมแต่เก่า เหล้าก็กินพอเหล้า ซากะสูบพอซา ยากะกินพอยาจนไหง่กิ่นกิ่น หมู่ทางสูบยาฝิ่น กินเหล้าเป็นสาย บ่มีเจ้ามีนายจับกุมคุมโทษ บ่มีไผสิโจทก์โจทก์กี่สีไฟ มักอยากซ้ากะให้ค่อยเดินไป มักอยากไวกะให้พากันแล่น ความใด๋แม่นกะอย่าให้มันผิด พญาลาวเฮาคิดเปลี่ยนแปลงมาใซ้ ความตกพ่อไฮ่ให้พอไฮ่มาจา ความตกพ่อนาให้พ่อนามาเว้า ตกผู้เฒ่าให้ผู้เฒ่าพิจารณา ตกญาครูญาซามอบให้ถุงให้พระ ความตกป่ามอบให้ซ้างให้เสือ ความตกเฮือตกแพมอบให้พายให้ถ่อ บ่แม่นคิดหม่อหม่อ ตื้นตื้น เบาเบา ตั้งแต่พญาลาวเวียงจันทน์ล้านซ้าง บ่ได้เฮ็ดได้สร้างหยังถ่อหัวเหา เงินค่าไฮ่กะบ่ได้เว้าหา เงินค่านากะบ่ได้เว้าฮอด คันว่าค่าสินสอดผู้ละสองสามไพ บ่ซ่างได้ร่ำไรคือคนเดี๋ยวนี้ บ่ได้กดได้ขี่ลูกลูกหลานหลาน คันว่าค่าเสียการปีละสองสามลาด บ่ซ่างมีเงินบาทใบสิบใบซาว ตั้งแต่พญาลาวสมัยเงินหมากค้อ บ่มีผู้ขี่ส่อดูหมิ่นนินทา เพิ่นให้สืบฮอยตาเพิ่นให้ว่าฮอยปู่ ยูท่างพากันอยู่ด้วยความสุขขี โทษพอตีเพิ่นกะบอกให้ด่า โทษพอฆ่าเพิ่นกะบอกให้ตี เจ้ากะเจ้าอีหลีนายกะนายแท้แท้ แม่นคักแม่นแนเจ้าเก่านายเดิม บ่หาเพิ่มหาเติมไผผิดไผพลาด มันบ่มีคำยากพวกปวงประซา กุ้งกะโตท่อขา ปลาซิวคามองแปด คันปลาแตบคามองคามัน สิไปยากอีหยังของกินของอยู่ ยูท่างพากันอยู่ล้านเก่าลาวเดิม บ่ซั่งได้เสียเงินค่านาค่าไฮ่ ยูท่างทั้งกินต้มไก่กับเหล้าสุรา สีนาวาเลี้ยงน้องแนหน่า นาอ้ายหน่า...

ขอบคุณ คุณใต้ดินเหนือฟ้า ยังมีอาคม (FB) ที่ช่วยแก้ไขนะครับผม

เนื้อลำกลอน จากชู้คู่รัก-หมอลำเคน ดาเหลา

โอ...โอ้...โอม... โอ๋ละนอ... เออ ล่ะสาวบ้านเพิ่นต่างสาวบ้านโต สาวบ้านโตเว้านำพ่อนำแม่ปานกำปั้นฟาดหู เว้านำผู้บ่าวครูบ่จักจาจักจ้าบ่จักค่าจักขา บัดครูฟาดเอาสาผัดมีลูกอ่องล่อง มึงตายบ่... โอย ละน้อ... หล่าเอ๋ย สวยแล้ว...

ล่ะแม่นว่าเด้อนาย จังมาฟังเสียงเว่า นี่เทิงสั่งเทิงลา เมือกะเมือซ้ำซาเมือดีเมือค่อง เมือฮอดฮ่องให้เจ้าโซคเจ้าหมาน ให้พ่องูทำทานโตท่อไม้ไผ่ ให้มันแล่นมาใส่คือสิม่วนปานหยัง ฮอดโสกฮังให้หมานหมากเว่อซันทู่ลู่เท่อเล่อสักเอาสักเอา บัดไปเซาเหงานอนเมื่อยเมื่อย เอาอันนั่นป่อนใส่จังค่อยซื่นมืนตา ให้เจ้าเมือดีซาสายใจน้องแก้ว เมือฮอดแล้วอย่าสุมั่นสุยืนว่าจักสองสามคืนให้เจ้าเป็นบ้า เป็นเพ่อเว่อผ่าว่าหลงแล่นป๋าหี ให้เจ้าพ่อตั้งแต่ของดี ๆ ทั้งยาวเก้าโป้ อันสั่น ๆ ขุ่มหลุ่มให้บุป่าหนีสา ให้มั่นได้มั่นมาแต่แนวอูดหลูด เอามายัดใส่ตูดพอหมกพอใจ พี่อยากฝากทองใบของดีมีน้อย เจ้าสิเมือจากข่อยมื่ออื่นไววา ขอฝากเจ้าแนหนาน้ำแข็งจักก้อน ฝากเอี่ยนอ่อนเมือต้อนผู้สาว คันเจ้าฝากหมากนาวพี่เคนก็สิรับ ฝากกระดองเต่างับบักเคนกะสิถือ ขอฝากหมากคือพือเมือนำได้บ่ ฝากเมือให้อีหน่อเด้อก้อนน้ำแข็ง ส่วนปลาค่อคอแดงฝากเมือให้เจ้า หรือสิให้แม่เฒ่ากะตามซ่างหัวไผ ตอสั่งไพกับค้อนตอกสิ่ว ฝากเมือลิ่วใฮ่หัวพ่อตา ก้อนขี้หมาซู่งู่เซ่าเง้า ฝากเมือให้พ่อเฒ่ากินต่างข้าวหนม หรือพ่อเฒ่าอยากอม หรือแม่เฒ่าอยากอมปันกันคนต่อน ของเมือต้อนมีอยู่อักโข ปลาค่อโดฝากเมือให้เต่า ไม้ค้อนเท่า (ไม้เท้า) ให้ย่าจำสวน ของทั้งมวลมีหลายบ่หยอก ฝากบักกอกเมือต้อนหัวเขอ ฝากสากมองแนเด้อ เมือต้อนหัวล้าน ฝากขี้คร้านเมือต้อนนอนเว็น ล่ะพี่ขอฝากเอ็นเมือต้อนป้าเม่า ข่อยกับเจ้านับมื่อสิไกล ความอาลัยนี่บ่มีผู้ท่อ คิดฮอดเจ้าฟ้าหน่อยังแต่สิตาย เพิ่นอยู่ไสขอคำเบิ่งแน คันญาแม่สิเมือไวไว ให้แนใด๊จักก้อนสองก้อน ห่าล่ะนอนลงหั่นเอาขาซันแป่งแง็ง เอาน้ำแข็งป่อนเข้าทางก้นจ่มมนตร์ เว่าท่อนี่กะอย่าเคียดเด้อคุณ อย่าสูญเด้อน้องกลอนพี่เคนพาว่า บ่ได้บักแบ่งหน่าอภัยให้แก่ฉัน สมพอควร ม่วน ม่วนไว้ก่อนท่อนั่นแหล่ว

เนื้อกลอนลำล่องชีวิตชาวนา - หมอลำฉวีวรรณ ดำเนิน

โอ.... โอ๋ย ฟ้าเอ้ย ฟ้าฮ้องตึ้ง ข้ามเขาพึงไปเชียงใหม่ ตกมาฮอดคลองไผ่ ฟ้าเป็นสีครึ้มๆ หัวใจน้อง ห่วงแต่แฟน ห่วงแต่แฟน... อื้อๆ อือ... โอยละน่า เอออันนี่ละพ่อแม่เอย เมษายนกายไปแล้ว พฤษภาผัดมาต่อ ฝนตกลงจากๆ จ้น ใบหญ้ากะป่งมา พวกชาวนากะเตรียมไว้ทั้งไถกับคราด ฝั้นเชือกไว้สิไถดั้นว่าฮุดนา ฟังเสียงจาคนเฒ่า สูเอยฮอดมื้ออื่น พ่อเฒ่าจ้ำบอกลูกบ้านสิพาเลี้ยงเจ้าปู่ตา ให้สูหาเตรียมไว้เฮือนละโตเอาเด้อไก่ เบิ่งคางไก่คันมันซันที่ลี่ ปีนี้สิบ่ดี คันปีใด๋คางไก่โค้งยาวๆ คือเกี่ยว พ่อเฒ่าจ้ำบอกไว้ปีนั่นจั่งสิดี

มาเต็มทีแต่ผู้นาไกลบ้าน ผัวเมียเดียวเลี้ยงลูก... อ่อน ตื่นขึ้นมาผัวไปก่อน ไปไถนาคราดไว้ถ้าพอได้ละเคิ่งงาน แม่บักหำอยู่บ้านกะฟ้าวตื่นคือกัน เตรียมเอาฟืนมาดังไฟ เป่าฟูทั้งฟู่ เสียงวีไฟควันกุ้มในครัวลุกห่อมๆ กะบองก้อมเขี่ยไว้ เอาน้ำละใส่มวย น้ำฮวดแล้วเอาเข้าหม่ามาซาว สองมือจับหวดมาสุบหม้อ เสียงลูกออๆ ไห้ ไวไวกวยลูกแม่ พอลูกหลับแม่ผัดฟ้าวหาถ้วยข่องจอง ตักปลาแดกใส่ถ้วย เกลือตื่มแถมนำ สิได้ไปนาเซพ่อบักหำไปแล้ว เสียงเฮือนใกล้แซวๆ กะฟ้าวตื่น เอิ้นใส่กันพ่องเว้า... นั้นทังเฒ่า... ผ่องอาเฮ็ม ผ่องอาเฮ็ม... เอย... เฮย... อือม์... อือละน่า...

อันนี่ละพอเมื่อตาวันขึ้นสีมายๆ พอพุมพู่ บ่ากะหาบต่าได้ทั้งฟ่าวละพ่องเดิน มือหนึ่งอุ้มลูกน้อย ฟ่าวเล่งลงนา ผัวกะผัวทังโตกะผัดคอยกินข้าว เสร็จดีแล้ว ลงดำจ้าวไหว่ๆ แขนอู่ลูกน้อยไว้เสียงไห้กะส่างมัน มื้อเนี่ยงคั้นตมอยู่ในนา สวยมายมายแดดเผาทั้งฮ้อน คอบอยากมีนำบ้านชาวนาจั่งหน้าก่ำ หน้าดำๆ แม่นชาวนาเฮ็ดเลี้ยงพวกพี่น้อง คนเฒ่าจั่งเจริญ เผิ่นจั่งเอิ้นว่ากระดูกสันหลัง คันบ่มีชาวนาบ่ได้เป็นเมืองบ้าน พอจากเสร็จดำแล้วตาเว็นเจ้าค่ายค่ำ พ่อบักหำขึ้นเถาะเจ้า... สิดกกล้า แม่นแน่เด้อ แม่นแน่เด้อ.... อือ... อือม์... โอยละน่า

เนื้อกลอนลำเศรษฐกิจ (ผู้แกะตั้งเอง) - หมอลำทองอินทร์ รุ่งเรือง

ตั้งแต่นาที่ 52:30 เป็นต้นไปครับ

โอย... ฟ้าเอ๊ยฟ้าฮ้องแล้ง เศรษฐกิจมันแพงอันแนวแบงค์บ่เป็นค่า ล่ะการครองชีพนานาซ่างมาสูงอยู่เจิ่นเทิ่น... แบงค์... ค่าบ่หลาย น้อล่ะนาย... ละหน่าม

เหลวบาดนี่ โลกคนเฮาสูมื่อนี่ก้าวเข้าสู่ความเจริญเด้อพี่น้อง เกินว่าศิวิไลซ์แฮงผู้แต่งโตโซว์ร่าง ย่างนำทางบ่เห็นหญ้าสิมาคลุมหุ้มห่อ ไผน้อมัวแต่คร้านบ่ทันบ้านดอกอื่นเขา ล่ะฟ่าวแนเด๋อฟ่าวตื่นเดิกเด้อลุกเซ้าหาข้าวใส่ในพุงเด้อพี่น้อง พยุงโตไปตามยุคเมื่อสมัยเจริญแล้ว อย่าสิมัวเมายุ่งนำตัณหามัวมืดโลภโกรธหลงจงหลีกเว้น ให้เอาถิ่มอย่าห่วงหา เด้อพ่อลุงเด้อแม่ป้าให้บอกลูกสอนหลานนี่แหล่ว ฟ่าวขวนขวายหามาเรื่องวิชาดอกความรู้ คันบ่มีความฮู้สิเอาหยังไปสู่เพิ่น สู่กับความเจริญ สู่ความเห็นแก่โต ของคนเฮาสูมื่อนี่ดอกมีล้นดอกอังหลาย ผมขอบอกน้องอ้ายเฮาต้องเพิ่งเด้อโตเองนี่แหล่ว เอาโตไผโตมันสิเพิ่งกันบ่มีได้ จงทำใจให้หนักแน่น อย่าคลอนแคลนเจ้าไหวหวั่น ล่ะเดียวนี่เขาไปเที่ยวฮอดดวงจันทร์ เฮาสิมัวต่ำต้อย ให้มันด้อย... อยู่เฮ็ดหยัง น้อล่ะนาย... ละหน่าม

ท่านใดพอทราบชื่อกลอนนี้แนะนำมาได้เลยนะครับ

เนื้อกลอนลำเต้ยหวานอารมณ์-หมอลำบุญเพ็ง ไฝผิวชัย

โอ่เจ้าพี่หมอลำ จังแม่นพี่ซายลำ สัจจะนั่นผู้ซายนี่นั่นบ่มีทางสิเซื่อ ชาตินี่แนวดอกเดื่อ ล่ะมันบ่บานแม่นนี่อยู่ต้น ตนนางน้องบ่เซื่อคน หมากกาเลาหุ่มก้น นั่นนกยางก่ำนั่นเจ้าคือกา จังสิมีสัจจะและบ่อนผู่ซายแม่นนี่มาเว่า เขาว่าของหวานนั่น นั่นบุญเพ็งนั่นได้เคยผ่าน หวานน้ำตาลน้ำอ้อย หวานจ้อยแม่นบ่ดน บัดหวานลมไซล่อ หวานในคอนั่นบ่มีออก เว่าดอกล็กดอกน้อย จนหม่อยลาแมงนำ นี่นั่นละนานี่นวลหน่า โอ้หอมกลิ่นมาแต่ไกลเอ๊ย หอมกลิ่นมาแต่ไกลเอ่ย

โอ่เจ้าพี่ซายเอ๊ย สัจจะนั่นผู้ซายนี่ นั่นบ่มีทางสิเซื่อ ชาตินี่แนวหมากเดื่อ นั่นว่าบ่แม่นนี่ผู้ต้อง แมลงดั้นนั่นเจ้าอยู่ใน ของใส ๆ แม่นแก้ว ของดำ ๆ นั่นแม่นถ่าน ความสังหารผู้ซาย ตัวะแต่หญิงหลอกล่อ พอให้แม่นละสุม จังว่าตัวะนางหลุ่ม นี่หลงลมล่มก่อนแลน ตัวะนางไปได้ซู่ มาแล้วแม่นบ่เอา นี่ดอกว่านานี่นวลหน่า โอนาเลาคีงบางหนา โอ้หนาเลาคีงบางเอ่ย

โอ่เจ้าพี่ซายเอ๊ย จังแม่พี่หมอลำ เจ้าหักอุปนี่ปาโลกน์เว่า นั่นว่ากระต่ายมีเขา ซางสิสนเคาแปง นั่นว่ามดแดงนั่นนี่มีลิ้น เจ้าหักตัวะกินอ้อย สิป๋าฮอยไว้ให้ตุ่น บุญชูอ้ายหนี่เอ๊ยนางฮู่จักนั่นบ่แพ้แหล่ว หนองเจ้านั่นแม่นแซ่ปอ นางฮู่จักนั่นบ่แพ่แหล่วหนองปอบ่อนเจ้าแซ่ แหว่านลงใส่น้ำ ประสงค์ตั้งนั่นเจ้าต่อปลา สิวบ่คาแหสร้อย อย่าหวังพลอยสิได้ป่น นั่นแม่น้ำมูลบ่อ้น คนแหล่วแม่นบ่เอา นี่นั่นละนานวลหน่า เว่ากันมาว่าสิได้กะบ่ได้ สิหนีไปไทยบ่มาจ้อย

โอ่เจ้าพี่หมอลำ จังแม่่นเมือนำบ่ นั่นเมือนำเจ้าน้องบ่ คันแม่นเมือนำบ่ นั่นเมือนำเจ้าน้องบ่ คันแม่นเมือนำน้องบุญเพ็งนางบ่ให้ย่าง นางสิหาบ่วงคล้องคออ้ายแม่นแก่เมือ นี่นั่นลานานวลหน่า หอมกลิ่นมาอยากดมเด๊ หอมกลิ่นมาอยากดมเด้...เด่

เต้ยแดนลาว-หมอลำทองลือ-หมอลำนาคแก้ว แสนทวีสุข

หมอลำทองลือ โอ๊ยนี่ละแม่นน้อนาง จังว่าหล่านี่ล่ะแม่นคำเอ๊ย จังว่าจาตามเรื่องแดนลาวตั้งแต่เก่า เขตภูเขาหิมาลัย อ่าวเหนือแม่นเฝือข่าง ทางเวียนจันทน์กะละแม่นล้านซ่าง หลวงพระบางเนานั่ง มีกษัตริย์นี่ละแม่นอยู่เฝ่า เป็นเจ้านี่ล่ะแม่นเข้มแข็ง นั่นละนา ละนางหน่า หงส์ลอยเวียนเดือนเอ๊ย

หมอลำนาคแก้ว แน่ละว่าพี่เอ๊ย คันพี่เว่าเจ้าว่าจังซั่น ก็หักแม่นว่าความสา นางสิจาเป็นกลอน ต่อลองเจ้าสองซั่น นางสิพรรณนาเรื่อง เวียงจันทน์ล่ะแต่ชั่นเก่า คราวสมัยว่าแต่เค้า คนเฒ่าล่ะว่ากล่าวมา นับว่าของมีพื้นทวีปถิ่นว่าดินลาว ฝูงหมู่ซาวลาวกาว ส่าวนาว่าตากล้า จังว่างัวควายม้าแนวใดกะได้ปล่อย บ่มีไผได้เลี้ยง เซียงไว้ว่าทุกวัน นั่นล่ะนานวลหน่า หงส์เจ้าลอยบนเอ๊ย หงส์เจ้าลอยบนฟ้า

หมอลำทองลือ โอ้ยนี่ละแม่นน้อนาง จังว่าหล่านี่ละแม่นคำเอ๊ย จังว่าจาตามเรื่อง เวียงจันทน์แต่พ่อแม่ เสียขี้ไหมกับตองเจ้าหลิ่มซี แม่นตีฆ้อน พากันลำกันฟ้อน เฮฮาเต็มตาหล่าง บ่ซ่างเป็นนี่ละแม่นวาทนั่น ซั่งเป็นนี่ละแม่นวาทนี่ คือแท้แม่นแต่หลัง จังว่าหวังใจแท้ เมืองไทยแม่นหลายอย่าง เมืองลาวอยู่ฝั่งนั่น ใจข้าแม่นต่างหลัง นั่นล่ะนาละนางหน่า ดอกนาเลาคิงบางเอ่ย

หมอลำนาคแก้ว แม่ว่าตอนสอง พี่ทองลือแม่นจาแล้ว นาคแก้วนางกะสิว่า สมพอล่ะแม่นมาดว่า เดินหน่าหน่าว่าต่อไป เว่าทางการค้าขาย กะบ่มีเจ้าผู้กล้า ล่อลวงเว่าลวงปด บ่มีไผใจคดใส่กันว่าทั้งเสี้ยว บ่มีการเสิงเสี่ยวนั่นอัฐไพล่ะว่าแบงค์จายมันมีหลายแต่เงินหมากคอบ พอแล้วว่าท่อนี่ นั่นละนานวลหน่า ชู้ยากแต่ใจเอ๊ย บุญบ่เคยมีหน่า

ส่าวนา (สำเนียงจริง ๆ จะอยู่ประมาณเสียงตรี) ก่อร่างสร้างเป็นนาขึ้นมา, บุกเบิกให้เป็นนา
เซียง (ผมหาคำที่ออกเสียงใกล้เคียงไม่ได้ ถ้าพูดสำเนียงไทยก็น่าจะเป็น เสี่ยง) ซ่อน
ใครฟังเป็นอย่างอื่น หรือรู้ว่าศัพท์คำไหนควรจะเป็นคำไหนแนะนำด้วยนะครับ โดยเฉพาะช่วงหลัง ๆ ของหมดลำนาคแก้ว

เนื้อกลอนลำวาสนา (ลำกลอนแสดงงานมุทิตาจิต พระครูสุธีจริยวัฒน์ ดร.) - หมอลำจินตนา ปากไฟ (จินตนา เย็นสวัสดิ์)

ตั้งแต่นาทีที่ ๓ : ๒๐

เพิ่นว่าวาสนานี่แข่งกันบ่ได้ แข่งได้แต่ฟันไม้ แข่งรถแข่งลา เว่าเรื่องวาสนาคนเฮาอย่าแข่ง เว่าเรื่องวาสนาคนเฮาเจ้าข่อย ผู้ลางคนล่ะกะมีบ่ค่อยเป็นเจ้าเศรษฐี ผู้จังนึงได้อยู่เฮียนหลังดีเก้าซั่นสิบซั่น ผู้ลางคนว่านั่น หาเซ้ากันกินแลง เช่นว่าเงินกะบ่มีพอแดงค้างถงค้างไถ่ เช่นว่านากะบ่มีพอไฮ่ รับจ้างเขากิน พร้อมเป็นพร้อมเป็นสินยืมเข้ามาใช้ วาสนาคนให้คนทุกข์คนมี ขั่นว่าเฮาสิติว่าเขาขี้คร้าน ว่าบ่คิดว่าบ่อ่านหาเงินหาทอง บ่ใช้หัวสมอง ปัญญาบ่แล่น เขาล่ะกะหาเบิดแก่นบ่มีเวลา แม่นกะสิได้เงินมากะบ่พอสิห่าง หาลางเทือสบหว่างไปซื้อหมูมาขาย หมูกะเลยเกิดตายหลุบทุนไปจ้อย คันไปซื้องัวน้อย กะถืกหว่างมันลง ไปขายของกะถืกแต่เขากงหลุบทุนคุณพ่อ ผู้จังซั่นบ่ได้ก่อสร้างศีลกินทาน ไปหาหยังกะบ่หมาน ศีลทานบ่ส่ง แม่นกะสิเฮ็ดบ่จ่งทำไฮ่ทำนา สบข้าวลงราคาเทิงท่วมเทิงแล้ง มันกะบ่มีไผแต่งเอาได้ดอกคน ถ้าผู้ใด๋เพิ่นสนศีลทานแต่ก่อน แม่นนอนอยู่กับบ่อน เงินกะแล่นมาหา หักมีคนนำพาซักจูงมาให้ เฮ็ดบ่พอสิได้ นั่นไชกะได้เป็นเงินเป็นทอง ผู้จังซั่นแม่นบุญนำสนองศีลทานสร้างไว้ แม่นเกิดมาซาติใหม่บุญกะติดตามมา เฮาเอิ้นวาสนาจังซั่นกะแม่น

เฮาเอิ้นวาสนาจังซั่นกะแม่น บุญนี่ล่ะเป็นแก่นหลักแฮงสำคัญ คนเกิดมาคือกัน แต่กะบ่คือกัน ผู้มีผู้ทุก เช่นจังคนติดคุกสิไปเว่าหยังไกล ผู้จังหนึ่งบ่ได้ลักของไผ เขาหาความใส่ นั่นล่ะกรรมมาไล่ผู้เฮ็ดผู้ทำ ผู้กรรมดีกรรมดูมาสู้ ผู้กรรมซั่วกรรมตู่นำมากรรมซั่วนำมา กรรมของคนสิมา กะบ่พ้นเฮาสร้าง ฟังกะสิยกตัวอย่างเรื่องวาสนา ครั้งนึงนั่นยังมีทุกขตาผัวเมียทั้งคู่ ระหว่างเอากันอยู่กะฮักหอมทอมใจ แม่นผัวไปทางใด๋กะแล่นลัดแล่นต้อน การปูบ่อนมุ้งมัดเตียงนอน บ่ให้ผัวได้สอนวันใด๋กะบ่ละ ฮอดวันศีลวันพระดอกไม้สมมา ยกเอาบาทบาทาใส่หัวใส่เกล้า ยามกินข้าวกะตกแต่งแลงงาย บ่ให้ผัวได้บายแนวใด๋จักอย่าง เมียนั่นเป็นคนซ่างอย่างห่างอย่างมี บ่ให้คนได้ติโบราณเพิ่นว่า โบราณเพิ่นว่า อยู่มาได้หลายปีกะยังบ่เป็นท่าว่าสิห่างสิมี จนลงไปทวีเงินคำกำแก้ว เอาห่านี่เมียเลยมาคิดได้มันสิเป็นนำไผ เมียเลยตัดสินใจสิลองซินก่อนหน่า มันเป็นนำผู้ข้าหรือเป็นนำผัว มื่อหนึ่งนั้นเลยเอาไก่มาคัวแบ่งสันปันต่อน ต่อนกะไว้พอต่อน เอ็นกะไว้พอเอ็น ส่วนผู้เมียกะเส็นดูกไว้พอดูก เมียจังเอาไปคลุกใส่กับผักซีผสมเครื่องดี ๆ เฮ็ดหมกเฮ็ดห่อ ให้ลองผัวก่อนเทาะ สิไขถูกหมกใด๋ ยามผัวแก้ผัวไขสิซอมดูสาก่อน คันไขถูกหมกต่อนกะแม่นเป็นนำเมีย จนกะจนเอาเหลือเงินทองของใช้ วันหนึ่งนั่นผัวไปไฮ่กับต่าวคืนมา ผัวไปไฮ่กับต่าวคืนมา เมียเลยว่าให้ไปกินข้าวสามื่อนี่หมกไก่ ผัวเลยเด็ดไปใส่ เปิดเบิ่งไววา เปิดออกมา ไขออกมากะถืกแต่หมกดูก บัดใด๋ก่อสิทุกข์เป็นนำสามี ปรึกสากันโดยดีมาป๋ากันก่อนเทาะ หรือมันเป็นนำเพราะกะจังทุกข์จังจน ยามเฮามีกะจังฮนคืนกันเทือหน่า ส่วนผู้ผัวกะบ่ว่าเอาแต่เมียเป็น ผัวกับเมียกะเลยลงความเห็นหนีไปคนล่ะที่ ไปบ้านน้องบ้านพี่ของไผของมัน กะเลยบ่เห็นกันไปเหนือไปใต้ ส่วนผู้เมียไปได้ผัวใหม่เศรษฐี ได้อยู่เฮือนหลังดีเก้าซั่นสิบซั่น สิบซั่น ส่วนผู้ผัวว่านั่นไปเป็นคนขอทาน ไปขอนำอาจารย์วัดนั่นวัดนี่ พ่องไปขอนำพี่ญาติมิตรพงศ์พันธุ์ หากินคนละอันผัวเมียทั้งคู่ มื่อหนึ่งนั่นเมียเศรษฐีนั่งอยู่เห็นคนขอทาน หาบกะต๊าข้าวสารเสี่ยขาดผ้าขาด เมียเศรษฐีกำลังนั่งตักบาตรเสียงคนโวยวาย ขอข้าวแนคุณนายกินแลงนำแน ขอข้าวสุกนำแนพอได้กินงาย ส่วนผู้เมียผัดเลยเสียกตากายมองเห็นผัวเค้า เหลียวฮ้อยลมพันเล่ากะเลยคิดสงสาร (สิเอาผัวมาทาน) สิเอาข้าวมาทานกะบ่อึดบ่อยาก ส่วนว่าใจนั่นหากสงสารสามี เลยลักผัวเศรษฐีเอาทองคำมาให้ บ่ายใส่ปั้นข้าวใหญ่ยกให้ไววา ใส่มือทุกขตาคนจนทุกฮ้าย เพิ่นได้ปั้นข้าวใหญ่กะดีอกดีใจสิไปนั่งกินใสกะย่านแต่คนพ่อ เลยไปนั่งมอมอใต้ก้นสะพาน หมาโตนึงสะยานมายาดกินห่อข้าว เลยหลุดจากมือเจ้าซายทุกขตา ห่อข้าวนั่นกะเลยหลุดไปสาปุมปั๋มลงน้ำ บ่ทันได้กินซ่ำห่อข้าวหลุดไป ปลาโตนึงจังไรมาสวบกินห่อข้าว ตื่นมื่อเซ่าแม่ค้าขายปลา เสียงเขาโฆษณามาซื้อปลาโตใหญ่ ปลาข่อยไข่มานท้องเหยเหย ซื้อท่อใด๋ล่ะเด้บ่มีคนถามต่อ คนบ่ซื้อดอกพ่อราคามันหลาย นอยกะเห็นคุณนายเดินมาตลาด ปลาแม่ค้าเจ้าสิขายจักบาทซื้อแนขอถาม เห็นว่าปลามันงามกำลังทองไข่ เมียเศรษฐีบ่ไล่ไต่ฮอดราคา พอแต่ได้ปลามากะมีดฟันเคิงโพ่น เห็นทองคำโก่นโหล่นอยู่ในท้องปลา ทองคำกลับคืนมาเมียเดิมคือเก่า แม่นสิให้เปล่าเปล่ากะยังต่าวคืนมา นี่ล่ะวาสนาคนเฮาคุณพ่อ (แม่)

ກອນລຳຍາວສັບເຕີ້ຍ-ໝໍລຳວັນນາ ແກ້ວພິລົມ-เนื้อกลอนลำยาวสลับเต้ย-หมอลำวันนา แก้วพิลม

โอ่ย... น้ำเอ๊ยน้ำ เพิ่นว่าล่นห่วย ล่ะฝนบ่ฮวยน้ำออกแก่ง ล่ะมาบัดนี้เบิ่งขบวนนาแซง ขยายแฮงฮอบด้าน ซลประทานเป่งเข้า ขันเอาน้ำ เข้าใส่นา... เข้านา... เออ... โอ... โอ้ย... ล่ะหน่าย

ล่ะมาบัดนี้ ดีใจเด๊ยามพี่มาเห็นหน้าสาวดาราระบอบใหม่ เหลียวเบิ่งขาวใน ๆ ด้านจิตใจส่องแจ้ง คันแยงแล้วเบื่อบ่เป็น อกพี่เต้น ใจเขม่นเมาคึด มืดตะกึดในทรวงห่วงนางบ่มีแล้ว เหลียวเบิ่งใสคือแก้วมณีแววใสส่อง ไผเด๊น้อ ไผเด๊น้อ สิได้เป็นเจ้าของทองอัตราค่าล้านบานหน้านั่งเสวย ล่ะบ่แม่นเย้ยดอกเยยว่าหาจา แหละคนผู้มาฟังลำ กะว่านำคืออ้าย มาเสียดายแต่ฮ้างกายซายเฒ่า มันบ่สมควรเอาผู้โตเจ้ายังหนุ่ม ย่านหลายเด๊ ย่านเลี้ยงนางบ่กุ้มกุมฆ่าด่าตี อันหนึ่งนี้อ้ายพี่ผัดมีเมีย ย่านมันเสียฐานะครอบครัวที่เคยซ้อน ล่ะพี่มีหมอนหมุนแล้ว บ่มีแนวสิคิดใหม่ ล่ะยามพี่มาแต่ไฮ่ ลูกกะแล่นมาหา ล่ะยามพี่มาแต่นาลูกกะแล่นมาต้อน เถิงยามนอนมันกะแอ่ว ล่ะมาเสียดาเด๊น้อ พี่มีเมียก่อนแล้ว พะนางแก้วอย่าห่วงนำ ล่ะมาเห็นพั้วดอกล่ำ เกิดผิดซ้ำบ่ทันกัน แสงตะวันกับเดือนแม่นเลื่อนมาคนมื่อ สมเปรียบคือซายเฒ่า ผมจนแซมดอกเลา ยิ่งเห็นเจ้ารุ่นใหม่ เกิดผิดไวใหญ่ต่างรุ่นบุญข่อยนั่นบ่เถิง ล่ะใสเลิง ๆ งามโก้ ตนโตน้องกะค่อง เด้อแม่สาวนวลทองน้องอย่าลืมพี่ต้านขานเว่าต่อพะนาง แหละเก้าสิฮ้างสิบสิฮ้าง ฮ้างแต่ไฮ่นาสวนพุ้นเด้อ แหละส่วนว่าสองคนเฮา อย่าได้เพพังม่าง คันมันจางคือน้ำให้เอาเกลือลงตื่ม คันมันซึมก็ให้ซึมตั้งแต่ส่างใจน้องอย่าสิซึม ล่ะจิตของอ้ายปลาบปลื้มยามสิจากนางหนี ล่ะพี่บ่มีแนวใด๋สิสั่งนางเอาไว้ มีแต่ดวงใจอ้ายเป็นเวิน ๆ...  เป็นเวิน ๆ ยามไกลห่าง... นางสิหนีจากแล้ว โอ้ตนแก้ว... จงเจริญ จงเจริญ... เออ... โอ... โอ้ย... ละหน่า

สาวแม่นนวลนาง คันเหลียวเห็นหน่า แสงตาพวยหวะท่อง ยังมีสองหรือเป็นแม่ฮ้าง ค้างซุ่แล้วจังมา หรือยังคายังคาเจ้าเครือห้อย เครือกลอยแล้วผูเจ้ากลางเลา ยังคาเซียซะน้อต่อเล่า ยังคาเข่าอังซาง จังว่าบ้านหมอลำอ้ายมันเป็นพ่อฮ้าง คันฮ้างอย่าอย่าลาหนี ใกล้บุดดีเจ้าเมียแพง แต่แลงเจ้าวานนี่ ขั่นนางมีผัวซ้อน มานอนซอนซ่อนใต้ไหล่ โอ้เจ้านี่เดอพะนางเอ๊ย  ถ้าผัวนางล่ะมานั่งใกล้ ๆ ใกล้ ๆ ใกล้ ๆ ใกล้ ๆ อภัยให้พี่ซูแนว ซั่นแล้วน้องนา ซั่นแล้วน้องนา นวล ๆ หนี่นา ละนา ผู้นวล ๆ นี่หน่า ผัวบ่มาป๋าไว้อยู่ฮ้าน มาลำเถิงบ้านหมานเว่าหลอกต้ม อย่าหวานคารมหลายตี๊น้อง หลายตี๊น้อง

สาวแม่นนวลนาง สาวนี่แม่นวลนาง ฟังเสียงพะนางเว่า เออเอาเว่าค่อย ๆ ย่านเมียอ้ายด่าป้อย ย่านเมียข่อยด่าตี อันสองตีคันตีซายเฒ่า เด็ดเฮาโอ้ยย่านบ่ซ่วง เซียงขวางย่านแต่บ่พ่อ ตีหม่อย่านแต่บ่เป็น แนวบ่เห็นกับหน่า บ่เห็นกับตาน้องโหลดบ่เซื่อ หมากเดื่อกะยังปนหมากแค่ง ขิงแคงกะยังจ้ำปนกุ้ง คนซำลุงเอาสาวซำน้อย กะยังค่อยฮักกัน โอ้พัน พัน ๆ พวกเฮาพัวพันฮักกันแล้วหนา เอาแล้วไปพัฒนา ฟ่าวสร้างฟ่าวสาทำมาหากิน เฮ็ดให้ทรัพย์สินอุดมมั่งมี มันดี ดีแล้ว มันดี ดีแล้ว บ่อยากได้แนวอ้ายกะซาง วันนาลำผัดเป็นพ่อฮ้าง กายข้างแม่นทั้งสอง จังว่าวันหมอลำอ้ายอยากเว่าต่อน้องคันน้องบ่ส่องเจ้ามองหา ลาหนีไปก่อนเด้อนาง ห่างเมือก่อนเด้อน้อง บ่หวังครองเอาได้ สิลาไปฮอดบ้านเต่า เจ้าพี่เดอเอ้ยพะนางเอ๊ย น้องติอ้ายว่าเฒ่า เซาแล้วบ่เกี่ยวพัน ท่อนั่นแหล่วนาผูนวล ๆ หนี่หน่า ละนาผูนวล ๆ หนี่หน่า พี่ขอไปแล้ว โอพี่ขอลาเจ้าไปแล้ว

ท่านใดฟังช่วงเต้ยออกโปรดจงชี้แนะแก้ไขหน่อยครับผม ฟังไม่ได้ศัพท์จริง ๆ ครับ

เนื้อกลอนลำซิ่งหนิงหน่อง-หนิงหน่อง เพชรพิณทอง

อาวล่ะห่านี่ ห่านี่ ผมสิมีความเว่าวาจาบอกกล่าว ผู้สาวแม่ฮ่างฟังไว้แนเด้อ บ่เยิ่นเย่อให้ถ่วงเวลา ปาฐกถาหน่อยเดียวพอฮู้ เรื่องครูไปมักลูกศิษย์ ลูกศิษย์เป็นลูกภารโรง ภารโรงผัดแม่นน้อง เจ้าของผัดแม่นพี่ภารโรง เอ้างง งง งง งง งง เอ้างง งง งง งง งง งงแสนงงงงงงนี่น้อ หลานกะด้อยังงอไปมักอยู่ คุณครูห่าล้ำทำเรื่องเสื่อมเสีย โพดกะเดี้ยดอกครับอาจารย์ ลูกหลานยังเอา ลูกหลานยังเอา น้อครูหน่อ น้อครูหน่อ น้อน้อครูหน่อ

พอทีเถิดหนา อย่าทำอีกเลย ครูเอ๋ยขอเตือน สถาบันปิ้นต่อเตือนปิ้นแป ประเดี๋ยวสิแย่เกิดเรื่องทั่วไทย จังไรล่ะยกให้หนิงหน่อย สิมัวสิหมองกะบ่ต้องเป็นห่วง แต่คุณครูผมขอประท่วง ขอห้ามอย่าเฮ็ดเลย นั่นละนานางหน่า หางตาเบิดเจอะเบิดเจ้ย อยากเมือเป็นเขยบ้านอีแม่น้อง สินสอดค่าดองแพงอ้ายบ่ย่าน ให้นอนเฝ้าบ้านเบิดมื่อกะได้ ต้องการแนวใด๋ตามใจอีน้อง บ่ให้มัวหมองหากได้กับอ้าย ฟ้าดินสลาย... บ่ลืม... เจ้า

เนื้อกลอนลำเต้ยฟ้าห่ำแดนไทยลาว-หมอลำเคน-หมอลำบุญยืน

   

โอ่ละพี่ชายเอ๊ย เจ้าโปทิพนี่พระยอดไม้ ต้นต่ำนั่นสะใบหนา สกุณางอยคอนให้เพิ่งเอาแม่นหายฮ้อย ยามเมื่ออาวรณ์โอ้สกุณาเจ้าได้ป่า ได้บินมากะละแม่นเข้าต้น สิให้เจ้าห่มหนา จังว่าน้องนี่หน่า เปรียบดังกะสกุณา พี่บ่เมตตาจิต กะส่วนสิพลอยขะนอนเยื่อน เหมือนกับสกุณาร่อน บินไปกะในอากาศ ขาดตูโขกะละแม่นต้นไม้ สิบินได้บ่ไหว นั่นละนานวลหน่า กางเกงนั่งละคือบั้งไม้ไผ่ ห่ากินไตผู้ซายเอ่ย

สาวแม่นคำนาง คันฝนตกนี่ฟ้าฮ่ำฮ้อง ให้พี่ดำคอยไผ นี่บาดนี่เบดทางไกล ล่ะนกกาเวา... มันฮ้อง มีคองคอยถ่านี่นางบุญแก้วปอยหล่อย ลูกเป็นศรีนี่แม่นน้อย ๆ คำเฟี่ยงแม่นดังสิงห์ นั่นดอกว่านานี่นวลหน่า สาวบุญยืนนุ่งสิ่นจ้อน ๆ เคียดให้แม่ล่ะบ่เกียฮอดม่อน ค้อนติดหัวคั่วหาด้งม่อน หลงบ่อนนอนไปเกียกบ่อนพี่อ้าย เขาบายเอามันซ่ำ อีหีตำน้อมึงเอ่ย...

โอ้ล่ะพี่ชายเอ๊ย จังว่าฟังเสียงฟ้า ฝนละพาเจ้าฮ้องสั่ง เสียงมันดังกะละแม่นตึ่งตั้ง ใจน้องแม่น่หวั่นไหว จังว่าสาวนางลำ นางมีแนวเห็นอ้ม พ่อสมพมเจ้าเนื้ออ่อน จังว่าแนวจอนฟอนมันบ่ทมกะละแม่นสากสั้น สิหลีงเข้าอยู่ดง นั่นละนานวลหน่า บ่าวหมอลำนุ่งส่งจ้อน ๆ เคียดให้พ่อกะบ่ไปจับซ่อน หลงบ่อนนอนไปเหยียบแม่หน่า ห่ากินตาเจ้ามึงเอ่ย

สาวแม่นบุญยืน จังว่าฟังเสียงเว่าจังหาความเจ้าเสียดใส่ ว่าจังสั้นนี่แม่นจังซี่ มีเรื่อยแต่พี่เคน จังใด๋กะสิเป็นนำก้น นำนางเบิดทุกอย่าง นั่นบ่มีวางดีดี้ นำก้นอยู่บ่ถอย คันแม่นเว่าน้อย ๆ กะสิว่านี่แม่นนำหลัง แถมสิซังกะบ่งึด นี่บ่าวพี่ซายที่ใส่น้อง จังว่าทองนี่ละแม่นคำอีก นี่สิบ่เต็มใจต่อ โอ๋ละนอตั้งแต่พี่เอ่ย ลำเข่าแม่นใส่กัน นั่นดอกว่านานวลหน่า ละนานี่นวลหน่า กินแกงกบละมันนบโจ้โก้ กินแกงเขียดล่ะมันเหยียดคิ่งนิ่ง นุ่งเสื้ออิ้งฮัดนมอ้อนต้อน อยากนอนนำอีนางเด่...

เนื้อกลอนลำล่องเต้ยชิงชัย- หมอลำบุญเพ็ง ไฝผิวชัย

โอ่... โอ้ย... โอ้ย... น้อ... ฟ้าเอ๊ยฟ้าฮ้องส่งดังขึ้นขึ้นสิยืนให้ต่อผู้ใด๋คนไคเอ๊ย... เอ่ย

เบิดแต่ลำทางสั่นความกระสันว่าทุกอย่าง ศรัทธาเป็นผู้จ้างจำให้แต่ล่องยาว ยามหนาวเป็นยามฮ่อนถึงยามนอนบ่ได้งีบ มีแต่เหงาซึ่มซึ่มน้ำตาเซื่อย เมื่อยอยากนอน เมื่อยอยากนอน... เออ... เอ่ย...

โอ้ยส่งสารน้องผู้ยืนลำแต่หัวค่ำ ไก่ก็ขันจั้นจั้นจวนแจ้งสว่างมา ลมตีฟ้าเมโฆเจ้าไหลหย่าว หนาวใน ๆ ... อีนางคิดฮอดอ้าย นั่นใจน้องฮ่ำคะนิง... นี่ละนานี่นวลหน่า อย่าหลงอย่าลืมกันนา อย่าหลงอย่าลืมกันเอ่ย

โอ๋จังพี่หมอลำ จังว่าพี่ซายลำเจ้าอย่าอุปนั่นปาโลกน์เว่า นั่นว่ากระต่ายมีเขา สิสร้างสิสนเคราแปง ว่ามดแดงเจ้ามีลิ้น เจ้าหักตั๋วกินอ้อยสิกินกลอยบ่ทันแซ่ นางฮู้จักนั่นบ่แพ้แหล่ว หนองเจ้านั่นแม่แซ่ปอ นางฮู้จักนั่นบ่แพ้แหล่วหนองปอบ่อนเจ้าแซ่ แหว่านลงใส่น้ำประสงค์ตั้งเจ้าต่อปลา ซิวบ่คาแหสร้อย อย่าหวังคอยสิได้ป่น แม่น้ำมูน (ล) บ่อ้น คนแหล่วแม่นบ่เอา นี่นั่นละนานวลหน่า วาสนางอมงอนเอ่ย

โอ๋เจ้าพี่หมอลำ จังแม่นพี่ชายลำ จังแม่นเจ้าต่างหล่าง คีงบางเจ้าอ้ายพี่ เอามาหมอลำซำน้องไปซ้อนได้บ่ซาย เจ้าผู้ซุตู๋หลู่ คันเจ้าได้เมียครูอย่าลืมน้องผู้นักแอ่ว สาวหหมอลำมันบ่สมม่อมอ้าย คุณพี่แม่นผู้ดี นี่ดอกว่านา นวลหน่า อย่าหลงอย่าลืมกันเอ่ย

เนื้อกลอนลำสู่ขวัญหญิงใจหญิง-หมอลำอ่อนศรี เหลาผา

โอ... ละน้อ... แก้มเอยแก้มเจ้าผู้แก้มปาลาแก้มซู่ปาลาปาซานาป๋าซู่เจ้าซานา ล่ะป๋าผัวเจ้าซานาอ่อนสีกะสิป๋าเมียมากลิ้งก่อมอีนาง... ว่านอนซ่อน... โอ้ย... น้อ... นวลเอย

แม่นว่าน้อนาย จังว่าฟังเด้อเจ้าคุณพ่อศรัทธี ตั้งแต่เว็นเขากะคือลำดีขึ่นเออขึ่นเอิก เหลียวเบิ่งหน่ากะเบิกหูซื่นตาบาน กลอนกะซื่อสำคัญมีถุ่มมีซื่อ หยังกะดังวือ ๆ  ปานว่าเสียงลม มาบัดนี่คิงกลมเป็นหยังจังซูบ ลำกะบ่มีโยกมีห่าวมีหัน หรือแม่นเจ้าย่านฉันขวัญไปใจฝ่อ คือจังแม่นน้อพ่อขวัญเขาหนีคิงจังบ่ห่าวบ่ติงบ่ใสบ่ซื่น ผมย่านขวัญเขาตื่นหนีเนื่อหนีกาย พวกยาพ่อแต่งคายพาขวัญให่แน ผมสิสูดให้แก่พอให้ขวัญมา ส่วนว่าพาให้เอาขี่แห้ง เอาไม้แกล้งมาเฮ็ดต่างเทียน เอากงเจียดมาเฮ็ดประทีป พลันแต่งเครื่องทิพให้สาไว ๆ คันสิไคย่านบ่ม่มแจ้ง ขั่นสี ๆ ขวัญไปดมดากอยู่ทั่วไพศาลขอให้กลับคืนมานี่สะเฟยลำ ใส่สู่ลู่ซากลากคอจักสิ่วสากมองกลับมาหาเจ้าของนี่ลุดลีแลน มาเอาขอนไม้แก่นกำเกียน มาอยู่เฮียนแอ้มฟากฮามดากของกูให้มาเด้อขวัญน้องมานำน้องอ่อน อย่าหยุดอยู่ซ่อนไปค่างบ่อนใด๋ เว่าทอนี่สาก่อนน้อนาง เบิดตอนนี่กะสิลีลาดั้นซมไปบ่อนใหม่ หาเที่ยวซมดอกไม้ต่างให้อุ่นใจ ซมดอกไม้ก้านก่องนารี ดอกจำปีบานหอมหอมนวยเป็นหมู่ คอบวังคิดฮอดสู่คะนิงหล่าบ่วาย ผายพักตร์น้องคือดั่งดวงจันทร์ สันรำพันโศกเพลงเลยร้อง จากคู่ครองล่ะสมองอุรา แสนโศกโศกาพี่น้ำตาเฟื่องฟม เอาตนซ่มตามทางยั่นย่างจังว่าหอมดอกซ่างจนข่อยปล่อยเดิน... เดินโคกย่างสิเดินตาดตามภู ดูสะกูสะเด้อว่าคนนี่ฮ้องเนียงนองเต็มป่าสกุณาไต่เต้นโตนเล่นกิ่งเนิน จังว่าสมพอควรซ่วนอ้ายไว้ซาก่อนทอนี่แหล่ว

บางช่วงฟังยากมากครับ 

ผิดพลาดขออภัย แนะนำติชมได้ครับผม

เนื้อกลอนลำล่องลาให้พร-หมอลำบุญเพ็ง ไฝผิวชัย

โอ่... โอย... โอ๊ย... ละน้อ... พอว่าตาวันขึ่นเฮืองแสงสุริเยศ พระอาทิตย์ส่งขึ่นเป็นมื่อเจ้าใหม่มา แสงทองพ้นขอบฟ้าแจ้งส่องสามโมง สงฆ์องค์การสิรับทานตอนเซ่า ยาครูเจ้าสังโฆเทศโปรด สงฆเจ้าฉันข้าวสวดมนต์ ศรัทธาเจ้าแจกจ่ายกองทาน บุญสมภารให้ฮุงเฮืองเพียงฟ้า ศรัทธาท่านกองการแจกจ่ายคันทานให้เจ้าได้หน่วยแก้วมณีเข้มแม่นค่าควร ทุกสิ่งล้วนแน่นอั่งเงินคำ ทำนาสวนให้มั่งมีดีล้น ผลทานสร้างกองบุญให้ยู่ส่ง สมประสงค์มาตรแม้น ศรัทธาเจ้าว่าซูอัน อือ... เออ... เอย...

ให้คุณพ่อศรัทธาให้ได้อยู่ซั่นฟ้าเมืองใหญ่ดาวดึงส์ เทวดาอินทร์พรหมให้ลำแลขวาซ้าย ทางไกลใกล้ให้ลือนามเซ็งซ่าให้ได้ตุ้มไพร่ฟ้าหลานหล่าอยู่สบาย  อย่าได้ทุกข์สิ่งฮ่ายบังเบียดโรคา โพยภัยสังก็อย่ามีมาต้อง คันเจ้านอนในห้องให้มีคนไกวแก่ง (แกว่ง) ให้ได้สมมาตรแม้น เมียน้อย... แม่นกล่อม แม่นกล่อมนอน... เออ... เอ่ย

น้ำกูแทมพรให้สมควรปั้นบ่อน บระบวนอยู่เรื่องความข้าสิตื่มมา แล้วสิจากแม่ป้าลาต้าวเด้อลุง ฝูงศรัทธาสั่งกันตอนแจ้ง แสงทองพ้นสามโมงแล้วสิจากแล้วสิพลากแม่ป้าลาเฒ่าแม่นพ่อเฮือน ให้ค่อยเลี้ยงลูกเต้าฝูงหมู่งัวควาย อย่าได้เมานำนอนได้ปล่อยควายกินกล้า คันได้ฟังลำข้าหิวนอนอย่าได้จ่ม สมควรเด้อพี่น้องสิโงง้วยเจ้าต่างตา ยามเมื่อแดดแก่กล้าตานางอ่อนหิวนอน ตานางคอนคอนหลับผ่องเดินหิวล้า ตีนเกาะหญ้าเซลงล้มท่าว หาวนอนสากระด้างทั้งบ้างนี่ผ่องหิว เป็นตะคริวในท้องหันใจบ่เต็มหน่วย อวยพรเด้อพี่น้อง ลาแล้ว... สิห่างเหิน... เออ... เอ่ย

เนื้อกลอนลำหมัดเด็ดเผ็ดจริง ๆ - หมอลำอ่อนศรี เหลาผา

โอ... ละน้อ... แก้มเอ้ยองตงล่ะแก้มซู่องตง ละคิ้วเจ้าคงละพอเป็นวงพระจันทร์ละผู้ซายผิดกันคอบว่าคิ้วเจ้าคมเป็นลมไว้ โอย...น้อ... ซู่เพิ่นบ่ทันไลเอ่ย...

แม่นว่าน้อนาย พอเบิ่ดกับเกี้ยวลำเยี่ยวหลายกลอนลำบอกลำสอนลำเกี้ยวลำอ่อย เจ้าซ่ำพั้นแห่งปล่อยหมัดเหี่ยวเต็มแรก ฟาดเอาจนหมดแฮงหวังให้เสียท่า ปันนี่บ่สาวสานักแอ่วเพลงไทย มักทางได๋เอาตี้บ่ห้าม ตามใจเจ้าเอาตี้บ่ว่า มักทางกลอนสาดท้าทางพี่แฮงดี เจ้านี่บ่หมอใหญ่เคยลำ คันมาพ่อกันจำเอาสาคักคัก เอาแต่มักท่อได๋ทอกัน ไผและมันจำมาพบแล้วจังได้เป็นนักแอ่วซื่อเกลี้ยงเสียงดัง จงค่อยฟังต่อกันไปหน้า คอยฟังฉันสิว่าหนักหน้าทวี เขาสินับดีกรีปานเหล้าฝรั่ง ลุกขึ่นมาอย่านั่งมาสู่กันตี้ หรือสินั่งเต็งหีซั่นบ่ยาแม่ ไคแต่จับแขนแกออกจากสนาม หิบมาหามออกไปข่างนอก เอาเลาออกไปตอกอย่าให้เลาลำเฮากะสิไปนำพร้อมกันกับหมู่ เอามาหมู่เอาเลาออกไป เอาออกไปไวไวออกไปเดี๋ยวนี่เอาเลาออกไปสี่อย่าให้เลามา โอ้ยโทษเด้อสีกาเจ้าอย่าฟ่าวเคียด ข่อยบ่ได้รังเกียจลำเล่นเสย ๆ เกิดแต่เจ้าสิเคยซั่นดอกข่อยว่า อย่าเคียดเด้อน้องหล่า อดเอาอดเอา หรือสิเซาบ่ลำซั่นบ่ หรือสิหาแต่ข่อมาเคียมาขมจังว่าส่วนตัวผมสมเป็นนักแอ่ว เป็นจังได๋กะแซ่วอยู่เด่คุณนาย คันพูดไปตามลายการลำการโต้ ถ้าไผโง่ไล่หนีจากวง ถ้าไผกงวันนี่ต้องตอก ในตอนนี่สิบอกติดต่อกันมาล่ะพอสมควรแล้วเดินดงอีกก่อน สิจรจากข่างนางน้องบ่ส่างไร อั้วดอกไม้การค่องทองหลาง สุคำนางอยู่ดีเด้อน้อง พี่สิไปก่องแขนละลาพระนางไปก่อน สิจรจากข้างพี่ฮำฮ้างห่างไร อั้วดอกไม้คิดฮำนำซาย พี่สิไกลกับนางห่างกันคราวนี่ เต็มที่แล้วสมซายผลักคู่ ซุ่สิพลัดพลากข่างนางพลัดพลากพี่บ่ค่อนหนีจากเจ้าเจ้าพลัดพลากข่อยนี่ไปจ้อยบ่เห็น สีนานวลซ่วนอ้ายแนหน่า นาน้องหน่า